Het slapen wil aldoor nog niet zo geweldig lukken. De bedden zijn zoals altijd in India weer eens keihard en dat is als verwende westerling altijd weer wennen. Het is dus al een uurtje of negen als we opstaan en rustig douchen en onze spullen pakken. We gaan vandaag naar Arambol Beach, hét hippie-strand van Goa. De afgelopen jaren zijn de hippies steeds noorderlijker getrokken in verband met de opkomst van de grote (dure) resorts en clubs. Arambol is nu de place to be. Er is dan nog één stapje hoger en dat is het relatief maagdelijke Querim waar we enkele dagen geleden geweest zijn en dan houdt het voor hen echt op in Goa.
Voor we bij het strand komen rijden we eerst door wel een kilometer aan winkeltjes en eettentjes, ook hier weer volgestouwd met kleurrijke kleding en Indiase spulletjes. Het is er druk maar gezellig. We gaan eerst ontbijten aan het strand en zoeken dan een paar comfortabele strandstoelen. Deze zijn gratis mits je met enige regelmaat iets te drinken of te eten bestelt bij het eettentje waar ze bijhoren.
Het is op het strand druk maar erg gezellig. Er wordt gezond, gezwommen, gegeten, gedronken, geslapen, gespeeld en muziek gemaakt. En er wordt getracht te verkopen. We hebben vandaag zeker honderd keer per persoon 'no thank you' gezegd tegen vrouwen die kleding, sari's en sieraden verkopen, mannen die massages aanbieden en ongevraagd aan je tenen beginnen te trekken (wegwezen, niemand komt aan mijn voeten behalve ikzelf!), ananas- en mango verkopers, jongens met cd's en dvd's en weet ik wat allemaal nog meer. En er lopen honden en koeien en bedelaarsters met hun baby's op de arm en een paar vuile kleintjes aan hun rokken. Die zijn het moeilijkst om nee tegen te zeggen. Het wordt aan alle kanten afgeraden om te doen. Er zijn tijden geweest dat ouders de benen of armen van hun kinderen braken zodat ze medelijden zouden opwekken en dus veel geld met bedelen op zouden kunnen halen. Door het niet geven aan bedelaars ontmoedig je dit. Maar moeilijk is het wel als je kindjes van vijf of zes jaar met een angstige blik in hun ogen onder strandstoelen ziet kruipen om de lege plastic en glazen flessen te verzamelen. Hier krijgen ze een paar rupees voor. En je weet dat deze kinderen in dit India geen enkele kans maken...
Tegen vijven rijden we naar huis. Grappig, ik zie mezelf 'huis' typen. Dat zegt iets over hoe we ons voelen in Meems :-) Het is een typische namiddag in India. Het licht is warm en spreidt zich over de velden. Je ruikt de geur van houtvuren vermengd met wierook en kruiden. Ik denk dat dit mijn favoriete tijd van de dag is, zo tussen half vijf en half zes. Hier is India op haar mooist...
Eenmaal in Meems (wat trouwens 'Madams" betekent, en daarmee worden de blanke dames in India bedoeld) douchen we en zitten we lang op ons terras voor we gaan eten. We zijn anderhalve dag niet in het oude deel van Meems geweest en worden onthaald alsof we weken weg zijn geweest. Iedereen wil weten hoe het met de bagage is afgelopen en hoe het nu met mij is. Ook Rashid en Maila, de eigenaren, komen langs voor een praatje. Hier verblijven is alsof je bij goede vrienden verblijft. Als je ooit naar Goa wilt komen, verblijf dan hier, het is een heerlijke plek!
Als we rond elven weer op ons terras zitten en ik de blog bijwerkt blijf ik me ergeren aan het feit dat er slechts tien postst op onze site worden weergegeven. Tijd voor een experimentje. Middels een app op de iPad (LogMeIn Ignition) proberen we de MacMini thuis te bereiken. Dat lukt. Dan openen we het programma waarmee ik onze site onderhoud, Rapidweaver. Dat lukt ook. Ik wijzig de instelling voor het aantal te tonen posts op de pagina naar 100, sla de pagina op en publiceer hem. Ook dat lukt! Geweldig, wat is de wereld van de techniek toch mooi tegenwoordig! Nu kunnen we rustig slapen...
donderdag 29 december 2011
Woensdag 28 december 2011 - Eindelijk is ook onze bagage aangekomen en de Anjuna Flea Market
Al op tijd zitten we in de taxi naar het Dabolim vliegveld. Hetbis spannend: zouden er één of twee rugzakken staan? De reis duurt beduidend langer dan de heenreis de nacht dat we aankwamen. Vooral in de stadjes is het razend druk op de weg, volgens onze chauffeur omdat er vooral ook veel Indiase toeristen zijn. Veel hebben de dagen na kerst vrij en komen naar Goa.
Als we na een dikke anderhalf rijden uur eindelijk op het vliegveld zijn mogen we niet zomaar het gebouw in. Naar wat ons later uitgelegd wordt is Dabolim ook een marinevliegveld en zijn de veiligheidsmaatregelen daarom goter dan op gewone vliegvelden in India. Die extra maatregelen bestaan eruit dat we eerst een permit bij the Bureau of Civil Aviation Security moeten halen. Dat klinkt stoerder dan het is: bij een loket (een keurig uit het glas, wat versierd is met allerlei kerst- en nieuwjaarsgroeten gesneden rondje met een aantal mannetjes erachter) moet Barth een formulier invullen. Er mag slechts één persoon straks het vliegveld in, waarschijnlijk omdat ze geen zin hebben om twee passen aan te maken. Daarna moet hij voor een ander keurig rondje gaan staan waar een camera achter hangt. Hiermee wordt een foto te gemaakt, vervolgens worden alle gegevens in de computer ingevoerd en uiteindelijk komt er een formulier uit de printer. Dit formulier wordt weer door twee mannen getekend en een derde zet er een stempel op en dan wordt ie op maat geknipt en mooi gelamineerd. Pasnummer 0009252 is een uur geldig. Het heeft een half uur geduurd om hem aan te maken...
We lopen terug naar de ingang en Barth gaat alleen verder richting customs. Na een tijdje zie ik hem achter een mannetje aanlopen naar de andere kant van de aankomsthal. Het lijkt uren te duren voor hij weer naar buiten komt maar dan steekt hij zijn duim omhoog. Mijn rugzak is er ook! De opluchting is groot. De rest van de vakantie kunnen we dus genieten in plaats van allerlei zaken te regelen. Na een minuut of tien zie ik mijn rugzak eindelijk door het scanapparaat aan komen glijden en even later die van Barth. Hij laadt ze op een trolley en loopt dan weer met trolley achter het mannetje aan. Daarna duurt het weer minuten voor hij weer naar buiten komt, nu met twee mannetjes. De rugzakken worden uitgebreid bekeken en dan verdwijnen ze alledrie weer naar binnen. Als Barth eindelijk weer naar buiten komt is het eindelijk zover dat hij de rugzakken mee mag nemen. Het ene mannetje komt met hem mee, het blijkt dat voor elk stuks bagage een apart vermissingsformulier aangemaakt had moeten worden maar dat hebben ze bij aankomt niet gedaan. Er moest daarom eerst van alles worden geverifieerd en ingevuld en nu moet ik zelf nog tekenen voor de ontvangst. Ik bekijk de rugzak nog een keer en zet dan mijn handtekening. Het mannetje groet ons en loopt weg. Eindelijk hebben we onze rugzakken terug!! :-)) Als we in de auto zitten vertelt Barth dat de man van de customs nog even zichzelf verrijkt heeft door hem 'A gift for Christmas' te vragen, weer een mooi staaltje van de Indiase corrputie. Ik had 'm voor z'n bek geslagen maar Barth, wijs als ie is, besloot hem 500 Rs (6 euro) te geven. Ik denk dat dat ook de enige juiste actie was in dit geval, hij moest per slot van rekening nog wel iets van de man. Ach, z'n karma achterhaalt hem wel ;)
Als we na een lange en warme autorit tegen tweeen weer in Meems zijn checken we even de inhoud en stappen dan op de scootertjes. Doel is de wekelijkse Flea Market in Anjuna. Toen we hier vorig jaar juli waren werd de vlooienmarkt niet gehouden omdat het off-season was. Maar nu willen we het graag meemaken. Als we in de buurt van Anjuna komen herkennen we allerlei punten: hier hebben we vorig jaar met Tarah ook rondgetuft. Zo jammer dat ze er nu niet weer bij is :((
We gaan eerst naar de German Bakery om te lunchen. Ook deze was vorig jaar gesloten maar nu is het er druk, sfeervol en gezellig. En dan zetten we koers naar de Flea Market. Wat we daar aantreffen is ongelooflijk. Er staan honderden auto's, scooters en motoren. Zover als we kunnen kijken staan kraampjes. Het is een bonte mengeling van kleding, GBR (goed-bedoelde-rotzooi), cd's en dvd's, ijsverkopers, eettentjes en mensen. Voorsl veel mensen. Heel veel mensen. Uit boxen klinkt Indiase muziek en trance/psytrance. Er lopen hippies, über-hippies, neo-hippies, wannabe-hippies, bustoeristen, verkopers en politie. We hebben nog nooit zoiets gezien. De eerste indruk is overweldigend maar we duiken er in en laten het over ons heenkomen. Foto's kunnen helaas nooit recht doen aan deze georganiseerde chaos, maar onder deze post een kleine impressie.
We lopen er een tijdje rond, kopen een mooie ring voor onze Tarah maar verder niets. Het is tegen sluitingstijd en we besluiten volgende week nog een keer te gaan om te shoppen maar dan vroeger op de dag. Als we terugkomen bij de scooters blijkt er een file te staan op het kleine weggetje dat naar de markt leidt. Ook op de grotere weg staat het helemaal vast. Arme bewoners van Anjuna... Het kost ons wel een half uur om het kleine dorpje uit te komen. We proberen nog even naar de kust te komen maar de chaos wordt steeds groter en we hebben niet veel tijd meer voor de zon ondergaat en daarna wordt het snel donker. En in India wil je niet in het donker de weg op. Naast dat de Indiers rijden als maniakken heb je ook de dronken toeristen op snelle Enfields en scootertjes, vrijwel onzichtbare voetgangers en niet te vergeten de koeien. Het gaat niet lukken, het laatste kwartier moeten we door het donker. Ik ben blij als we zonder kleerscheuren weer in Meems zijn.
We eten in een tentje aan het strand: Barth een lasagne met een Indiase twist en ik Chicken Hariyali Tikka: kipfilet in een zalige marinade van onder andere koriander en munt gebakken in de tandoori oven. Mmmmmm....
De golven ruisen beneden ons, er klinkt heerlijke muziek, het eten is fantastisch, de Kingfisher biertjes zijn koud en de liefde van mijn leven zit naast mij. Wauw...
Als we na een dikke anderhalf rijden uur eindelijk op het vliegveld zijn mogen we niet zomaar het gebouw in. Naar wat ons later uitgelegd wordt is Dabolim ook een marinevliegveld en zijn de veiligheidsmaatregelen daarom goter dan op gewone vliegvelden in India. Die extra maatregelen bestaan eruit dat we eerst een permit bij the Bureau of Civil Aviation Security moeten halen. Dat klinkt stoerder dan het is: bij een loket (een keurig uit het glas, wat versierd is met allerlei kerst- en nieuwjaarsgroeten gesneden rondje met een aantal mannetjes erachter) moet Barth een formulier invullen. Er mag slechts één persoon straks het vliegveld in, waarschijnlijk omdat ze geen zin hebben om twee passen aan te maken. Daarna moet hij voor een ander keurig rondje gaan staan waar een camera achter hangt. Hiermee wordt een foto te gemaakt, vervolgens worden alle gegevens in de computer ingevoerd en uiteindelijk komt er een formulier uit de printer. Dit formulier wordt weer door twee mannen getekend en een derde zet er een stempel op en dan wordt ie op maat geknipt en mooi gelamineerd. Pasnummer 0009252 is een uur geldig. Het heeft een half uur geduurd om hem aan te maken...
We lopen terug naar de ingang en Barth gaat alleen verder richting customs. Na een tijdje zie ik hem achter een mannetje aanlopen naar de andere kant van de aankomsthal. Het lijkt uren te duren voor hij weer naar buiten komt maar dan steekt hij zijn duim omhoog. Mijn rugzak is er ook! De opluchting is groot. De rest van de vakantie kunnen we dus genieten in plaats van allerlei zaken te regelen. Na een minuut of tien zie ik mijn rugzak eindelijk door het scanapparaat aan komen glijden en even later die van Barth. Hij laadt ze op een trolley en loopt dan weer met trolley achter het mannetje aan. Daarna duurt het weer minuten voor hij weer naar buiten komt, nu met twee mannetjes. De rugzakken worden uitgebreid bekeken en dan verdwijnen ze alledrie weer naar binnen. Als Barth eindelijk weer naar buiten komt is het eindelijk zover dat hij de rugzakken mee mag nemen. Het ene mannetje komt met hem mee, het blijkt dat voor elk stuks bagage een apart vermissingsformulier aangemaakt had moeten worden maar dat hebben ze bij aankomt niet gedaan. Er moest daarom eerst van alles worden geverifieerd en ingevuld en nu moet ik zelf nog tekenen voor de ontvangst. Ik bekijk de rugzak nog een keer en zet dan mijn handtekening. Het mannetje groet ons en loopt weg. Eindelijk hebben we onze rugzakken terug!! :-)) Als we in de auto zitten vertelt Barth dat de man van de customs nog even zichzelf verrijkt heeft door hem 'A gift for Christmas' te vragen, weer een mooi staaltje van de Indiase corrputie. Ik had 'm voor z'n bek geslagen maar Barth, wijs als ie is, besloot hem 500 Rs (6 euro) te geven. Ik denk dat dat ook de enige juiste actie was in dit geval, hij moest per slot van rekening nog wel iets van de man. Ach, z'n karma achterhaalt hem wel ;)
Als we na een lange en warme autorit tegen tweeen weer in Meems zijn checken we even de inhoud en stappen dan op de scootertjes. Doel is de wekelijkse Flea Market in Anjuna. Toen we hier vorig jaar juli waren werd de vlooienmarkt niet gehouden omdat het off-season was. Maar nu willen we het graag meemaken. Als we in de buurt van Anjuna komen herkennen we allerlei punten: hier hebben we vorig jaar met Tarah ook rondgetuft. Zo jammer dat ze er nu niet weer bij is :((
We gaan eerst naar de German Bakery om te lunchen. Ook deze was vorig jaar gesloten maar nu is het er druk, sfeervol en gezellig. En dan zetten we koers naar de Flea Market. Wat we daar aantreffen is ongelooflijk. Er staan honderden auto's, scooters en motoren. Zover als we kunnen kijken staan kraampjes. Het is een bonte mengeling van kleding, GBR (goed-bedoelde-rotzooi), cd's en dvd's, ijsverkopers, eettentjes en mensen. Voorsl veel mensen. Heel veel mensen. Uit boxen klinkt Indiase muziek en trance/psytrance. Er lopen hippies, über-hippies, neo-hippies, wannabe-hippies, bustoeristen, verkopers en politie. We hebben nog nooit zoiets gezien. De eerste indruk is overweldigend maar we duiken er in en laten het over ons heenkomen. Foto's kunnen helaas nooit recht doen aan deze georganiseerde chaos, maar onder deze post een kleine impressie.
We lopen er een tijdje rond, kopen een mooie ring voor onze Tarah maar verder niets. Het is tegen sluitingstijd en we besluiten volgende week nog een keer te gaan om te shoppen maar dan vroeger op de dag. Als we terugkomen bij de scooters blijkt er een file te staan op het kleine weggetje dat naar de markt leidt. Ook op de grotere weg staat het helemaal vast. Arme bewoners van Anjuna... Het kost ons wel een half uur om het kleine dorpje uit te komen. We proberen nog even naar de kust te komen maar de chaos wordt steeds groter en we hebben niet veel tijd meer voor de zon ondergaat en daarna wordt het snel donker. En in India wil je niet in het donker de weg op. Naast dat de Indiers rijden als maniakken heb je ook de dronken toeristen op snelle Enfields en scootertjes, vrijwel onzichtbare voetgangers en niet te vergeten de koeien. Het gaat niet lukken, het laatste kwartier moeten we door het donker. Ik ben blij als we zonder kleerscheuren weer in Meems zijn.
We eten in een tentje aan het strand: Barth een lasagne met een Indiase twist en ik Chicken Hariyali Tikka: kipfilet in een zalige marinade van onder andere koriander en munt gebakken in de tandoori oven. Mmmmmm....
De golven ruisen beneden ons, er klinkt heerlijke muziek, het eten is fantastisch, de Kingfisher biertjes zijn koud en de liefde van mijn leven zit naast mij. Wauw...
dinsdag 27 december 2011
Dinsdag 27 december 2011 - Chillin' @ the beach & the quest for meds...
Het blijft lastig te onthouden dat het december is. Bij het intikken van de maand boven de entries in de posts wil ik aldoor juli intikken :-)
Maar het is wel degelijk bijna Oud en Nieuw en we zitten wel degelijk in Goa in december. En nog steeds zonder bagage. Het dagelijkse ochtend telefoontje levert nog steeds geen nieuwe informatie over mijn rugzak op. Ik besluit ook zelf nog de ingeslapen klinkende Qatar-medewerker ervan te overtuigen dat "I am waiting" mij niet echt vertrouwenswekkend in de oren klinkt en ik echt mijn medicijnen nodig heb maar ik voel het rechtstreeks het andere oor uitgaan. Vanmiddag om half vier mogen we weer bellen. Fijn..
We halen onze zwemspullen, lopen maar weer eens naar het mini-winkeltje waar ze echt álles verkopen en waarvan het vriendelijke meisje ons altijd blij lachend ziet komen en kopen badhanddoeken. Wij alleen zijn al verantwoordelijk voor een dubbele weekomzet volgens mij. De rest van de dag brengen we door aan het strand, heerlijk op de strandstoeltjes in de zon of desgewenst de schaduw van de palmbladeren afdakjes. Ieder half uur komt iemand vragen of wel iets willen eten of drinken dus ook de lunch van humus, baba ganoush, salade en een vegaburger eten we met uitzicht op de af- en aanrollende golven. Het enige harde werken bestaat uit het afwimpelen van de oneindige stroom aan verkopers m/v, die ons fruit, kleding, sieraden, ijs, cd's en weet ik wat nog meer willen verkopen. Dat kan soms wat vermoeiend zijn als je drie keer in vijf minuten dezelfde vragen moet beantwoorden en helemaal als ze bij je gaan zitten maar je moet er ook bewondering voor hebben, wij zouden het gesjouw met die zware stapels kleding op het hete strand geen dag volhouden. Dus blijven we vriendelijk...
Als het telefoontje van half vier wederom geen resultaat oplevert blijven we nog even op het strand en gaan dan terug naar onze kamer. We besluiten de volgende ochtend in ieder geval de rugzak van Barth te halen: twee maal anderhalf uur in de taxi naar het vliegveld en terug plus de tijd die we kwijt gaan zijn aan het door de douane krijgen van de bagage. En dat laatste verbaast ons, want normaliter wordt de bagage wel afgeleverd bij het hotel. Ik heb inmiddels al wat onderzoek gedaan naar het doen van een claim bij Qatar Airways maar dat ziet er ook niet erg bemoedigend uit. Feit is dat nog steeds niemand weet waar mijn rugzak is. En ook TNT-post heeft nog steeds niets van zich laten horen. Tja, dit blijft India.
Na het eten hebben we eindelijk weer internet en krijg ik een berichtje dat TNT de medicijnen niet heeft kunnen versturen per express, dat moet aangetekend en dát kan 5 tot 10 dagen duren. En dan zijn we al weer thuis... Dat doet ons besluiten om morgen eerst de rugzak van Barth te gaan halen en dan in het plaatsje Mapusa hier niet ver vandaan te proberen om vervangende medicijnen te vinden. Ik geef het weinig kans maar wie weet. Het wordt echt 'a holiday with a quest', niks twee weken ontspannen aan het water...
Maar het is wel degelijk bijna Oud en Nieuw en we zitten wel degelijk in Goa in december. En nog steeds zonder bagage. Het dagelijkse ochtend telefoontje levert nog steeds geen nieuwe informatie over mijn rugzak op. Ik besluit ook zelf nog de ingeslapen klinkende Qatar-medewerker ervan te overtuigen dat "I am waiting" mij niet echt vertrouwenswekkend in de oren klinkt en ik echt mijn medicijnen nodig heb maar ik voel het rechtstreeks het andere oor uitgaan. Vanmiddag om half vier mogen we weer bellen. Fijn..
We halen onze zwemspullen, lopen maar weer eens naar het mini-winkeltje waar ze echt álles verkopen en waarvan het vriendelijke meisje ons altijd blij lachend ziet komen en kopen badhanddoeken. Wij alleen zijn al verantwoordelijk voor een dubbele weekomzet volgens mij. De rest van de dag brengen we door aan het strand, heerlijk op de strandstoeltjes in de zon of desgewenst de schaduw van de palmbladeren afdakjes. Ieder half uur komt iemand vragen of wel iets willen eten of drinken dus ook de lunch van humus, baba ganoush, salade en een vegaburger eten we met uitzicht op de af- en aanrollende golven. Het enige harde werken bestaat uit het afwimpelen van de oneindige stroom aan verkopers m/v, die ons fruit, kleding, sieraden, ijs, cd's en weet ik wat nog meer willen verkopen. Dat kan soms wat vermoeiend zijn als je drie keer in vijf minuten dezelfde vragen moet beantwoorden en helemaal als ze bij je gaan zitten maar je moet er ook bewondering voor hebben, wij zouden het gesjouw met die zware stapels kleding op het hete strand geen dag volhouden. Dus blijven we vriendelijk...
Als het telefoontje van half vier wederom geen resultaat oplevert blijven we nog even op het strand en gaan dan terug naar onze kamer. We besluiten de volgende ochtend in ieder geval de rugzak van Barth te halen: twee maal anderhalf uur in de taxi naar het vliegveld en terug plus de tijd die we kwijt gaan zijn aan het door de douane krijgen van de bagage. En dat laatste verbaast ons, want normaliter wordt de bagage wel afgeleverd bij het hotel. Ik heb inmiddels al wat onderzoek gedaan naar het doen van een claim bij Qatar Airways maar dat ziet er ook niet erg bemoedigend uit. Feit is dat nog steeds niemand weet waar mijn rugzak is. En ook TNT-post heeft nog steeds niets van zich laten horen. Tja, dit blijft India.
Na het eten hebben we eindelijk weer internet en krijg ik een berichtje dat TNT de medicijnen niet heeft kunnen versturen per express, dat moet aangetekend en dát kan 5 tot 10 dagen duren. En dan zijn we al weer thuis... Dat doet ons besluiten om morgen eerst de rugzak van Barth te gaan halen en dan in het plaatsje Mapusa hier niet ver vandaan te proberen om vervangende medicijnen te vinden. Ik geef het weinig kans maar wie weet. Het wordt echt 'a holiday with a quest', niks twee weken ontspannen aan het water...
Maandag 26 december 2011 - Scooteren en een slecht feestje met goede muziek
Tweede Kerstdag. We slapen lang uit, pas na tienen komen we in beweging om te gaan douchen en ontbijten. Dan maar weer eens bellen met Qatar Airlines. Het goede nieuws is dat de bagage van Barth inmiddels in Goa is aangekomen met de vlucht van vannacht vanuit Doha. Die kunnen we ophalen, maar van mijn rugzak is nog altijd geen spoor. Dus ook vandaag geen medicijnen... Tot nu toe gaat het gelukkig redelijk goed zonder maar het is een kwestie van tijd voor mijn darmen gaan reageren op het gebrek aan medicijnen.
We laten het niet ook deze dag negatief beinvloeden, besluiten we. Dus starten we onze scootertjes en zetten koers richting noorden van de provincie Goa. Het eerste stuk gaat langs het strand en we staan om de haverklap stil om foto's te maken. Bij Mandrem Beach wordt door een aantal mannen gevist met grote netten en we zien een aantal prachtig gemaakte kerststalletjes, compleet met kindeke Jezus, schapen en wijzen. Dat maakt Goa mede zo leuk: het is heel erg India, maar tegelijk ook weer totaal niet!
Na een tijdje gaan we iets meer het binnenland in. We willen eigenlijk naar Arambol Beach maar missen blijkbaar een afslag want na verloop van tijd komen we bij Querim Beach, wat bijna het meest noordelijke puntje van Goa is. Het strand hier blijkt nog vrijwel ongerept. Er staan een paar strandhutjes maar geen hotels en clubs. Zo moet het er tot voor een aantal jaren geleden overal in Goa hebben uitgezien... We eten en drinken er iets en genieten van de rust. Daarna maar weer op het scootertje, op zoek naar de afslag richting Arambol. Halverwege hoor ik Barth roepen "ik denk dat mijn benzine op is" waarna hij abrupt stilstaat. De benzinemeters van onze scooters zijn kapot dus is het slecht te zien wanneer we moeten tanken. Tot onze grote hilariteit staat we vrijwel pal voor een reparatieshopje voor motoren en scooters en daar kunnen we een half litertje benzine krijgen, voldoende tot aan de bezinepomp bij Arambol.
Arambol halen we helaas niet. Mijn darmen spelen op en ik wil zo snel mogelijk terug zijn in het hotel mocht de Grote Ellende beginnen. We zitten een tijdje op ons terras en als ik het idee heb dat het veilig is gaan we tot zonsondergang nog even aan het strand liggen en zwemmen. Bij de buren, Micasa, is inmiddels een feestje met lekkere progressive bezig. De eigenaren en de gasten van Meems die we spreken zijn er niet blij mee. Het hoge aantal decibellen en de muziekstijl jaagt de klanten weg maar ze zijn vooral erg negatief over de eigenaren van Micasa. Er schijnt in vrouwen en extreme harddrugs gehandeld te worden en er zijn de laatste tijd banden met de Russen gelegd wat het er ook niet beter op maakt. Er zijn hier heel veel Russen en de lokale bevolking speelt daar handig op in door alle menu's en flyers in het Engels én Russisch te maken, die zien het grote geld ook al komen. Ik kan ze geen ongelijk geven, maar de vraag is of ze er achteraf nog steeds blij mee zullen zijn.
Na een hapje te hebben gegeten (curry Vindaloo, Goan style) besluiten wij toch maar even een kijkje te nemen in Micasa. De muziek klonk aldoor wel erg goed en we willen even met eigen ogen kijken hoe het eraan toe gaat.
De entree is 500Rs (€7,50) maar daarvoor krijg je bonnen die je in kunt wisselen voor drank. Er blijkt slechts een handjevol mensen te zijn en er wordt nauwelijks gedanst. Het ziet er mooi en verzorgd uit, er is rond een klein zwembad een soort dansvloer gecreeerd en er hangt verlichting en een beamer waarmee een VJ beelden vertoont maar de sfeer is ronduit slecht te noemen. We nemen een shotje tequila maar er zit teveel zout rond het glas en op de limoen en dat valt een beetje slecht bij mij... We blijven nog een kwartietje hangen maar besluiten dan te vertrekken. De rest van onze drankbonnen schenkt Barth aan een verdwaalde hippie die ons blij verrast bedankt.
De muziek gaat nog lange tijd door, vrij lang nadat we naar bed zijn gegaan horen we het nog. Niet fijn voor de mensen die hun beach hut daarnaast hebben. Wij zitten gelukkig net ver genoeg weg om er niet echt last van te hebben. En zo komt dag drie tot een einde...
We laten het niet ook deze dag negatief beinvloeden, besluiten we. Dus starten we onze scootertjes en zetten koers richting noorden van de provincie Goa. Het eerste stuk gaat langs het strand en we staan om de haverklap stil om foto's te maken. Bij Mandrem Beach wordt door een aantal mannen gevist met grote netten en we zien een aantal prachtig gemaakte kerststalletjes, compleet met kindeke Jezus, schapen en wijzen. Dat maakt Goa mede zo leuk: het is heel erg India, maar tegelijk ook weer totaal niet!
Na een tijdje gaan we iets meer het binnenland in. We willen eigenlijk naar Arambol Beach maar missen blijkbaar een afslag want na verloop van tijd komen we bij Querim Beach, wat bijna het meest noordelijke puntje van Goa is. Het strand hier blijkt nog vrijwel ongerept. Er staan een paar strandhutjes maar geen hotels en clubs. Zo moet het er tot voor een aantal jaren geleden overal in Goa hebben uitgezien... We eten en drinken er iets en genieten van de rust. Daarna maar weer op het scootertje, op zoek naar de afslag richting Arambol. Halverwege hoor ik Barth roepen "ik denk dat mijn benzine op is" waarna hij abrupt stilstaat. De benzinemeters van onze scooters zijn kapot dus is het slecht te zien wanneer we moeten tanken. Tot onze grote hilariteit staat we vrijwel pal voor een reparatieshopje voor motoren en scooters en daar kunnen we een half litertje benzine krijgen, voldoende tot aan de bezinepomp bij Arambol.
Arambol halen we helaas niet. Mijn darmen spelen op en ik wil zo snel mogelijk terug zijn in het hotel mocht de Grote Ellende beginnen. We zitten een tijdje op ons terras en als ik het idee heb dat het veilig is gaan we tot zonsondergang nog even aan het strand liggen en zwemmen. Bij de buren, Micasa, is inmiddels een feestje met lekkere progressive bezig. De eigenaren en de gasten van Meems die we spreken zijn er niet blij mee. Het hoge aantal decibellen en de muziekstijl jaagt de klanten weg maar ze zijn vooral erg negatief over de eigenaren van Micasa. Er schijnt in vrouwen en extreme harddrugs gehandeld te worden en er zijn de laatste tijd banden met de Russen gelegd wat het er ook niet beter op maakt. Er zijn hier heel veel Russen en de lokale bevolking speelt daar handig op in door alle menu's en flyers in het Engels én Russisch te maken, die zien het grote geld ook al komen. Ik kan ze geen ongelijk geven, maar de vraag is of ze er achteraf nog steeds blij mee zullen zijn.
Na een hapje te hebben gegeten (curry Vindaloo, Goan style) besluiten wij toch maar even een kijkje te nemen in Micasa. De muziek klonk aldoor wel erg goed en we willen even met eigen ogen kijken hoe het eraan toe gaat.
De entree is 500Rs (€7,50) maar daarvoor krijg je bonnen die je in kunt wisselen voor drank. Er blijkt slechts een handjevol mensen te zijn en er wordt nauwelijks gedanst. Het ziet er mooi en verzorgd uit, er is rond een klein zwembad een soort dansvloer gecreeerd en er hangt verlichting en een beamer waarmee een VJ beelden vertoont maar de sfeer is ronduit slecht te noemen. We nemen een shotje tequila maar er zit teveel zout rond het glas en op de limoen en dat valt een beetje slecht bij mij... We blijven nog een kwartietje hangen maar besluiten dan te vertrekken. De rest van onze drankbonnen schenkt Barth aan een verdwaalde hippie die ons blij verrast bedankt.
De muziek gaat nog lange tijd door, vrij lang nadat we naar bed zijn gegaan horen we het nog. Niet fijn voor de mensen die hun beach hut daarnaast hebben. Wij zitten gelukkig net ver genoeg weg om er niet echt last van te hebben. En zo komt dag drie tot een einde...
Abonneren op:
Posts (Atom)