Het slapen wil aldoor nog niet zo geweldig lukken. De bedden zijn zoals altijd in India weer eens keihard en dat is als verwende westerling altijd weer wennen. Het is dus al een uurtje of negen als we opstaan en rustig douchen en onze spullen pakken. We gaan vandaag naar Arambol Beach, hét hippie-strand van Goa. De afgelopen jaren zijn de hippies steeds noorderlijker getrokken in verband met de opkomst van de grote (dure) resorts en clubs. Arambol is nu de place to be. Er is dan nog één stapje hoger en dat is het relatief maagdelijke Querim waar we enkele dagen geleden geweest zijn en dan houdt het voor hen echt op in Goa.
Voor we bij het strand komen rijden we eerst door wel een kilometer aan winkeltjes en eettentjes, ook hier weer volgestouwd met kleurrijke kleding en Indiase spulletjes. Het is er druk maar gezellig. We gaan eerst ontbijten aan het strand en zoeken dan een paar comfortabele strandstoelen. Deze zijn gratis mits je met enige regelmaat iets te drinken of te eten bestelt bij het eettentje waar ze bijhoren.
Het is op het strand druk maar erg gezellig. Er wordt gezond, gezwommen, gegeten, gedronken, geslapen, gespeeld en muziek gemaakt. En er wordt getracht te verkopen. We hebben vandaag zeker honderd keer per persoon 'no thank you' gezegd tegen vrouwen die kleding, sari's en sieraden verkopen, mannen die massages aanbieden en ongevraagd aan je tenen beginnen te trekken (wegwezen, niemand komt aan mijn voeten behalve ikzelf!), ananas- en mango verkopers, jongens met cd's en dvd's en weet ik wat allemaal nog meer. En er lopen honden en koeien en bedelaarsters met hun baby's op de arm en een paar vuile kleintjes aan hun rokken. Die zijn het moeilijkst om nee tegen te zeggen. Het wordt aan alle kanten afgeraden om te doen. Er zijn tijden geweest dat ouders de benen of armen van hun kinderen braken zodat ze medelijden zouden opwekken en dus veel geld met bedelen op zouden kunnen halen. Door het niet geven aan bedelaars ontmoedig je dit. Maar moeilijk is het wel als je kindjes van vijf of zes jaar met een angstige blik in hun ogen onder strandstoelen ziet kruipen om de lege plastic en glazen flessen te verzamelen. Hier krijgen ze een paar rupees voor. En je weet dat deze kinderen in dit India geen enkele kans maken...
Tegen vijven rijden we naar huis. Grappig, ik zie mezelf 'huis' typen. Dat zegt iets over hoe we ons voelen in Meems :-) Het is een typische namiddag in India. Het licht is warm en spreidt zich over de velden. Je ruikt de geur van houtvuren vermengd met wierook en kruiden. Ik denk dat dit mijn favoriete tijd van de dag is, zo tussen half vijf en half zes. Hier is India op haar mooist...
Eenmaal in Meems (wat trouwens 'Madams" betekent, en daarmee worden de blanke dames in India bedoeld) douchen we en zitten we lang op ons terras voor we gaan eten. We zijn anderhalve dag niet in het oude deel van Meems geweest en worden onthaald alsof we weken weg zijn geweest. Iedereen wil weten hoe het met de bagage is afgelopen en hoe het nu met mij is. Ook Rashid en Maila, de eigenaren, komen langs voor een praatje. Hier verblijven is alsof je bij goede vrienden verblijft. Als je ooit naar Goa wilt komen, verblijf dan hier, het is een heerlijke plek!
Als we rond elven weer op ons terras zitten en ik de blog bijwerkt blijf ik me ergeren aan het feit dat er slechts tien postst op onze site worden weergegeven. Tijd voor een experimentje. Middels een app op de iPad (LogMeIn Ignition) proberen we de MacMini thuis te bereiken. Dat lukt. Dan openen we het programma waarmee ik onze site onderhoud, Rapidweaver. Dat lukt ook. Ik wijzig de instelling voor het aantal te tonen posts op de pagina naar 100, sla de pagina op en publiceer hem. Ook dat lukt! Geweldig, wat is de wereld van de techniek toch mooi tegenwoordig! Nu kunnen we rustig slapen...
donderdag 29 december 2011
Woensdag 28 december 2011 - Eindelijk is ook onze bagage aangekomen en de Anjuna Flea Market
Al op tijd zitten we in de taxi naar het Dabolim vliegveld. Hetbis spannend: zouden er één of twee rugzakken staan? De reis duurt beduidend langer dan de heenreis de nacht dat we aankwamen. Vooral in de stadjes is het razend druk op de weg, volgens onze chauffeur omdat er vooral ook veel Indiase toeristen zijn. Veel hebben de dagen na kerst vrij en komen naar Goa.
Als we na een dikke anderhalf rijden uur eindelijk op het vliegveld zijn mogen we niet zomaar het gebouw in. Naar wat ons later uitgelegd wordt is Dabolim ook een marinevliegveld en zijn de veiligheidsmaatregelen daarom goter dan op gewone vliegvelden in India. Die extra maatregelen bestaan eruit dat we eerst een permit bij the Bureau of Civil Aviation Security moeten halen. Dat klinkt stoerder dan het is: bij een loket (een keurig uit het glas, wat versierd is met allerlei kerst- en nieuwjaarsgroeten gesneden rondje met een aantal mannetjes erachter) moet Barth een formulier invullen. Er mag slechts één persoon straks het vliegveld in, waarschijnlijk omdat ze geen zin hebben om twee passen aan te maken. Daarna moet hij voor een ander keurig rondje gaan staan waar een camera achter hangt. Hiermee wordt een foto te gemaakt, vervolgens worden alle gegevens in de computer ingevoerd en uiteindelijk komt er een formulier uit de printer. Dit formulier wordt weer door twee mannen getekend en een derde zet er een stempel op en dan wordt ie op maat geknipt en mooi gelamineerd. Pasnummer 0009252 is een uur geldig. Het heeft een half uur geduurd om hem aan te maken...
We lopen terug naar de ingang en Barth gaat alleen verder richting customs. Na een tijdje zie ik hem achter een mannetje aanlopen naar de andere kant van de aankomsthal. Het lijkt uren te duren voor hij weer naar buiten komt maar dan steekt hij zijn duim omhoog. Mijn rugzak is er ook! De opluchting is groot. De rest van de vakantie kunnen we dus genieten in plaats van allerlei zaken te regelen. Na een minuut of tien zie ik mijn rugzak eindelijk door het scanapparaat aan komen glijden en even later die van Barth. Hij laadt ze op een trolley en loopt dan weer met trolley achter het mannetje aan. Daarna duurt het weer minuten voor hij weer naar buiten komt, nu met twee mannetjes. De rugzakken worden uitgebreid bekeken en dan verdwijnen ze alledrie weer naar binnen. Als Barth eindelijk weer naar buiten komt is het eindelijk zover dat hij de rugzakken mee mag nemen. Het ene mannetje komt met hem mee, het blijkt dat voor elk stuks bagage een apart vermissingsformulier aangemaakt had moeten worden maar dat hebben ze bij aankomt niet gedaan. Er moest daarom eerst van alles worden geverifieerd en ingevuld en nu moet ik zelf nog tekenen voor de ontvangst. Ik bekijk de rugzak nog een keer en zet dan mijn handtekening. Het mannetje groet ons en loopt weg. Eindelijk hebben we onze rugzakken terug!! :-)) Als we in de auto zitten vertelt Barth dat de man van de customs nog even zichzelf verrijkt heeft door hem 'A gift for Christmas' te vragen, weer een mooi staaltje van de Indiase corrputie. Ik had 'm voor z'n bek geslagen maar Barth, wijs als ie is, besloot hem 500 Rs (6 euro) te geven. Ik denk dat dat ook de enige juiste actie was in dit geval, hij moest per slot van rekening nog wel iets van de man. Ach, z'n karma achterhaalt hem wel ;)
Als we na een lange en warme autorit tegen tweeen weer in Meems zijn checken we even de inhoud en stappen dan op de scootertjes. Doel is de wekelijkse Flea Market in Anjuna. Toen we hier vorig jaar juli waren werd de vlooienmarkt niet gehouden omdat het off-season was. Maar nu willen we het graag meemaken. Als we in de buurt van Anjuna komen herkennen we allerlei punten: hier hebben we vorig jaar met Tarah ook rondgetuft. Zo jammer dat ze er nu niet weer bij is :((
We gaan eerst naar de German Bakery om te lunchen. Ook deze was vorig jaar gesloten maar nu is het er druk, sfeervol en gezellig. En dan zetten we koers naar de Flea Market. Wat we daar aantreffen is ongelooflijk. Er staan honderden auto's, scooters en motoren. Zover als we kunnen kijken staan kraampjes. Het is een bonte mengeling van kleding, GBR (goed-bedoelde-rotzooi), cd's en dvd's, ijsverkopers, eettentjes en mensen. Voorsl veel mensen. Heel veel mensen. Uit boxen klinkt Indiase muziek en trance/psytrance. Er lopen hippies, über-hippies, neo-hippies, wannabe-hippies, bustoeristen, verkopers en politie. We hebben nog nooit zoiets gezien. De eerste indruk is overweldigend maar we duiken er in en laten het over ons heenkomen. Foto's kunnen helaas nooit recht doen aan deze georganiseerde chaos, maar onder deze post een kleine impressie.
We lopen er een tijdje rond, kopen een mooie ring voor onze Tarah maar verder niets. Het is tegen sluitingstijd en we besluiten volgende week nog een keer te gaan om te shoppen maar dan vroeger op de dag. Als we terugkomen bij de scooters blijkt er een file te staan op het kleine weggetje dat naar de markt leidt. Ook op de grotere weg staat het helemaal vast. Arme bewoners van Anjuna... Het kost ons wel een half uur om het kleine dorpje uit te komen. We proberen nog even naar de kust te komen maar de chaos wordt steeds groter en we hebben niet veel tijd meer voor de zon ondergaat en daarna wordt het snel donker. En in India wil je niet in het donker de weg op. Naast dat de Indiers rijden als maniakken heb je ook de dronken toeristen op snelle Enfields en scootertjes, vrijwel onzichtbare voetgangers en niet te vergeten de koeien. Het gaat niet lukken, het laatste kwartier moeten we door het donker. Ik ben blij als we zonder kleerscheuren weer in Meems zijn.
We eten in een tentje aan het strand: Barth een lasagne met een Indiase twist en ik Chicken Hariyali Tikka: kipfilet in een zalige marinade van onder andere koriander en munt gebakken in de tandoori oven. Mmmmmm....
De golven ruisen beneden ons, er klinkt heerlijke muziek, het eten is fantastisch, de Kingfisher biertjes zijn koud en de liefde van mijn leven zit naast mij. Wauw...
Als we na een dikke anderhalf rijden uur eindelijk op het vliegveld zijn mogen we niet zomaar het gebouw in. Naar wat ons later uitgelegd wordt is Dabolim ook een marinevliegveld en zijn de veiligheidsmaatregelen daarom goter dan op gewone vliegvelden in India. Die extra maatregelen bestaan eruit dat we eerst een permit bij the Bureau of Civil Aviation Security moeten halen. Dat klinkt stoerder dan het is: bij een loket (een keurig uit het glas, wat versierd is met allerlei kerst- en nieuwjaarsgroeten gesneden rondje met een aantal mannetjes erachter) moet Barth een formulier invullen. Er mag slechts één persoon straks het vliegveld in, waarschijnlijk omdat ze geen zin hebben om twee passen aan te maken. Daarna moet hij voor een ander keurig rondje gaan staan waar een camera achter hangt. Hiermee wordt een foto te gemaakt, vervolgens worden alle gegevens in de computer ingevoerd en uiteindelijk komt er een formulier uit de printer. Dit formulier wordt weer door twee mannen getekend en een derde zet er een stempel op en dan wordt ie op maat geknipt en mooi gelamineerd. Pasnummer 0009252 is een uur geldig. Het heeft een half uur geduurd om hem aan te maken...
We lopen terug naar de ingang en Barth gaat alleen verder richting customs. Na een tijdje zie ik hem achter een mannetje aanlopen naar de andere kant van de aankomsthal. Het lijkt uren te duren voor hij weer naar buiten komt maar dan steekt hij zijn duim omhoog. Mijn rugzak is er ook! De opluchting is groot. De rest van de vakantie kunnen we dus genieten in plaats van allerlei zaken te regelen. Na een minuut of tien zie ik mijn rugzak eindelijk door het scanapparaat aan komen glijden en even later die van Barth. Hij laadt ze op een trolley en loopt dan weer met trolley achter het mannetje aan. Daarna duurt het weer minuten voor hij weer naar buiten komt, nu met twee mannetjes. De rugzakken worden uitgebreid bekeken en dan verdwijnen ze alledrie weer naar binnen. Als Barth eindelijk weer naar buiten komt is het eindelijk zover dat hij de rugzakken mee mag nemen. Het ene mannetje komt met hem mee, het blijkt dat voor elk stuks bagage een apart vermissingsformulier aangemaakt had moeten worden maar dat hebben ze bij aankomt niet gedaan. Er moest daarom eerst van alles worden geverifieerd en ingevuld en nu moet ik zelf nog tekenen voor de ontvangst. Ik bekijk de rugzak nog een keer en zet dan mijn handtekening. Het mannetje groet ons en loopt weg. Eindelijk hebben we onze rugzakken terug!! :-)) Als we in de auto zitten vertelt Barth dat de man van de customs nog even zichzelf verrijkt heeft door hem 'A gift for Christmas' te vragen, weer een mooi staaltje van de Indiase corrputie. Ik had 'm voor z'n bek geslagen maar Barth, wijs als ie is, besloot hem 500 Rs (6 euro) te geven. Ik denk dat dat ook de enige juiste actie was in dit geval, hij moest per slot van rekening nog wel iets van de man. Ach, z'n karma achterhaalt hem wel ;)
Als we na een lange en warme autorit tegen tweeen weer in Meems zijn checken we even de inhoud en stappen dan op de scootertjes. Doel is de wekelijkse Flea Market in Anjuna. Toen we hier vorig jaar juli waren werd de vlooienmarkt niet gehouden omdat het off-season was. Maar nu willen we het graag meemaken. Als we in de buurt van Anjuna komen herkennen we allerlei punten: hier hebben we vorig jaar met Tarah ook rondgetuft. Zo jammer dat ze er nu niet weer bij is :((
We gaan eerst naar de German Bakery om te lunchen. Ook deze was vorig jaar gesloten maar nu is het er druk, sfeervol en gezellig. En dan zetten we koers naar de Flea Market. Wat we daar aantreffen is ongelooflijk. Er staan honderden auto's, scooters en motoren. Zover als we kunnen kijken staan kraampjes. Het is een bonte mengeling van kleding, GBR (goed-bedoelde-rotzooi), cd's en dvd's, ijsverkopers, eettentjes en mensen. Voorsl veel mensen. Heel veel mensen. Uit boxen klinkt Indiase muziek en trance/psytrance. Er lopen hippies, über-hippies, neo-hippies, wannabe-hippies, bustoeristen, verkopers en politie. We hebben nog nooit zoiets gezien. De eerste indruk is overweldigend maar we duiken er in en laten het over ons heenkomen. Foto's kunnen helaas nooit recht doen aan deze georganiseerde chaos, maar onder deze post een kleine impressie.
We lopen er een tijdje rond, kopen een mooie ring voor onze Tarah maar verder niets. Het is tegen sluitingstijd en we besluiten volgende week nog een keer te gaan om te shoppen maar dan vroeger op de dag. Als we terugkomen bij de scooters blijkt er een file te staan op het kleine weggetje dat naar de markt leidt. Ook op de grotere weg staat het helemaal vast. Arme bewoners van Anjuna... Het kost ons wel een half uur om het kleine dorpje uit te komen. We proberen nog even naar de kust te komen maar de chaos wordt steeds groter en we hebben niet veel tijd meer voor de zon ondergaat en daarna wordt het snel donker. En in India wil je niet in het donker de weg op. Naast dat de Indiers rijden als maniakken heb je ook de dronken toeristen op snelle Enfields en scootertjes, vrijwel onzichtbare voetgangers en niet te vergeten de koeien. Het gaat niet lukken, het laatste kwartier moeten we door het donker. Ik ben blij als we zonder kleerscheuren weer in Meems zijn.
We eten in een tentje aan het strand: Barth een lasagne met een Indiase twist en ik Chicken Hariyali Tikka: kipfilet in een zalige marinade van onder andere koriander en munt gebakken in de tandoori oven. Mmmmmm....
De golven ruisen beneden ons, er klinkt heerlijke muziek, het eten is fantastisch, de Kingfisher biertjes zijn koud en de liefde van mijn leven zit naast mij. Wauw...
dinsdag 27 december 2011
Dinsdag 27 december 2011 - Chillin' @ the beach & the quest for meds...
Het blijft lastig te onthouden dat het december is. Bij het intikken van de maand boven de entries in de posts wil ik aldoor juli intikken :-)
Maar het is wel degelijk bijna Oud en Nieuw en we zitten wel degelijk in Goa in december. En nog steeds zonder bagage. Het dagelijkse ochtend telefoontje levert nog steeds geen nieuwe informatie over mijn rugzak op. Ik besluit ook zelf nog de ingeslapen klinkende Qatar-medewerker ervan te overtuigen dat "I am waiting" mij niet echt vertrouwenswekkend in de oren klinkt en ik echt mijn medicijnen nodig heb maar ik voel het rechtstreeks het andere oor uitgaan. Vanmiddag om half vier mogen we weer bellen. Fijn..
We halen onze zwemspullen, lopen maar weer eens naar het mini-winkeltje waar ze echt álles verkopen en waarvan het vriendelijke meisje ons altijd blij lachend ziet komen en kopen badhanddoeken. Wij alleen zijn al verantwoordelijk voor een dubbele weekomzet volgens mij. De rest van de dag brengen we door aan het strand, heerlijk op de strandstoeltjes in de zon of desgewenst de schaduw van de palmbladeren afdakjes. Ieder half uur komt iemand vragen of wel iets willen eten of drinken dus ook de lunch van humus, baba ganoush, salade en een vegaburger eten we met uitzicht op de af- en aanrollende golven. Het enige harde werken bestaat uit het afwimpelen van de oneindige stroom aan verkopers m/v, die ons fruit, kleding, sieraden, ijs, cd's en weet ik wat nog meer willen verkopen. Dat kan soms wat vermoeiend zijn als je drie keer in vijf minuten dezelfde vragen moet beantwoorden en helemaal als ze bij je gaan zitten maar je moet er ook bewondering voor hebben, wij zouden het gesjouw met die zware stapels kleding op het hete strand geen dag volhouden. Dus blijven we vriendelijk...
Als het telefoontje van half vier wederom geen resultaat oplevert blijven we nog even op het strand en gaan dan terug naar onze kamer. We besluiten de volgende ochtend in ieder geval de rugzak van Barth te halen: twee maal anderhalf uur in de taxi naar het vliegveld en terug plus de tijd die we kwijt gaan zijn aan het door de douane krijgen van de bagage. En dat laatste verbaast ons, want normaliter wordt de bagage wel afgeleverd bij het hotel. Ik heb inmiddels al wat onderzoek gedaan naar het doen van een claim bij Qatar Airways maar dat ziet er ook niet erg bemoedigend uit. Feit is dat nog steeds niemand weet waar mijn rugzak is. En ook TNT-post heeft nog steeds niets van zich laten horen. Tja, dit blijft India.
Na het eten hebben we eindelijk weer internet en krijg ik een berichtje dat TNT de medicijnen niet heeft kunnen versturen per express, dat moet aangetekend en dát kan 5 tot 10 dagen duren. En dan zijn we al weer thuis... Dat doet ons besluiten om morgen eerst de rugzak van Barth te gaan halen en dan in het plaatsje Mapusa hier niet ver vandaan te proberen om vervangende medicijnen te vinden. Ik geef het weinig kans maar wie weet. Het wordt echt 'a holiday with a quest', niks twee weken ontspannen aan het water...
Maar het is wel degelijk bijna Oud en Nieuw en we zitten wel degelijk in Goa in december. En nog steeds zonder bagage. Het dagelijkse ochtend telefoontje levert nog steeds geen nieuwe informatie over mijn rugzak op. Ik besluit ook zelf nog de ingeslapen klinkende Qatar-medewerker ervan te overtuigen dat "I am waiting" mij niet echt vertrouwenswekkend in de oren klinkt en ik echt mijn medicijnen nodig heb maar ik voel het rechtstreeks het andere oor uitgaan. Vanmiddag om half vier mogen we weer bellen. Fijn..
We halen onze zwemspullen, lopen maar weer eens naar het mini-winkeltje waar ze echt álles verkopen en waarvan het vriendelijke meisje ons altijd blij lachend ziet komen en kopen badhanddoeken. Wij alleen zijn al verantwoordelijk voor een dubbele weekomzet volgens mij. De rest van de dag brengen we door aan het strand, heerlijk op de strandstoeltjes in de zon of desgewenst de schaduw van de palmbladeren afdakjes. Ieder half uur komt iemand vragen of wel iets willen eten of drinken dus ook de lunch van humus, baba ganoush, salade en een vegaburger eten we met uitzicht op de af- en aanrollende golven. Het enige harde werken bestaat uit het afwimpelen van de oneindige stroom aan verkopers m/v, die ons fruit, kleding, sieraden, ijs, cd's en weet ik wat nog meer willen verkopen. Dat kan soms wat vermoeiend zijn als je drie keer in vijf minuten dezelfde vragen moet beantwoorden en helemaal als ze bij je gaan zitten maar je moet er ook bewondering voor hebben, wij zouden het gesjouw met die zware stapels kleding op het hete strand geen dag volhouden. Dus blijven we vriendelijk...
Als het telefoontje van half vier wederom geen resultaat oplevert blijven we nog even op het strand en gaan dan terug naar onze kamer. We besluiten de volgende ochtend in ieder geval de rugzak van Barth te halen: twee maal anderhalf uur in de taxi naar het vliegveld en terug plus de tijd die we kwijt gaan zijn aan het door de douane krijgen van de bagage. En dat laatste verbaast ons, want normaliter wordt de bagage wel afgeleverd bij het hotel. Ik heb inmiddels al wat onderzoek gedaan naar het doen van een claim bij Qatar Airways maar dat ziet er ook niet erg bemoedigend uit. Feit is dat nog steeds niemand weet waar mijn rugzak is. En ook TNT-post heeft nog steeds niets van zich laten horen. Tja, dit blijft India.
Na het eten hebben we eindelijk weer internet en krijg ik een berichtje dat TNT de medicijnen niet heeft kunnen versturen per express, dat moet aangetekend en dát kan 5 tot 10 dagen duren. En dan zijn we al weer thuis... Dat doet ons besluiten om morgen eerst de rugzak van Barth te gaan halen en dan in het plaatsje Mapusa hier niet ver vandaan te proberen om vervangende medicijnen te vinden. Ik geef het weinig kans maar wie weet. Het wordt echt 'a holiday with a quest', niks twee weken ontspannen aan het water...
Maandag 26 december 2011 - Scooteren en een slecht feestje met goede muziek
Tweede Kerstdag. We slapen lang uit, pas na tienen komen we in beweging om te gaan douchen en ontbijten. Dan maar weer eens bellen met Qatar Airlines. Het goede nieuws is dat de bagage van Barth inmiddels in Goa is aangekomen met de vlucht van vannacht vanuit Doha. Die kunnen we ophalen, maar van mijn rugzak is nog altijd geen spoor. Dus ook vandaag geen medicijnen... Tot nu toe gaat het gelukkig redelijk goed zonder maar het is een kwestie van tijd voor mijn darmen gaan reageren op het gebrek aan medicijnen.
We laten het niet ook deze dag negatief beinvloeden, besluiten we. Dus starten we onze scootertjes en zetten koers richting noorden van de provincie Goa. Het eerste stuk gaat langs het strand en we staan om de haverklap stil om foto's te maken. Bij Mandrem Beach wordt door een aantal mannen gevist met grote netten en we zien een aantal prachtig gemaakte kerststalletjes, compleet met kindeke Jezus, schapen en wijzen. Dat maakt Goa mede zo leuk: het is heel erg India, maar tegelijk ook weer totaal niet!
Na een tijdje gaan we iets meer het binnenland in. We willen eigenlijk naar Arambol Beach maar missen blijkbaar een afslag want na verloop van tijd komen we bij Querim Beach, wat bijna het meest noordelijke puntje van Goa is. Het strand hier blijkt nog vrijwel ongerept. Er staan een paar strandhutjes maar geen hotels en clubs. Zo moet het er tot voor een aantal jaren geleden overal in Goa hebben uitgezien... We eten en drinken er iets en genieten van de rust. Daarna maar weer op het scootertje, op zoek naar de afslag richting Arambol. Halverwege hoor ik Barth roepen "ik denk dat mijn benzine op is" waarna hij abrupt stilstaat. De benzinemeters van onze scooters zijn kapot dus is het slecht te zien wanneer we moeten tanken. Tot onze grote hilariteit staat we vrijwel pal voor een reparatieshopje voor motoren en scooters en daar kunnen we een half litertje benzine krijgen, voldoende tot aan de bezinepomp bij Arambol.
Arambol halen we helaas niet. Mijn darmen spelen op en ik wil zo snel mogelijk terug zijn in het hotel mocht de Grote Ellende beginnen. We zitten een tijdje op ons terras en als ik het idee heb dat het veilig is gaan we tot zonsondergang nog even aan het strand liggen en zwemmen. Bij de buren, Micasa, is inmiddels een feestje met lekkere progressive bezig. De eigenaren en de gasten van Meems die we spreken zijn er niet blij mee. Het hoge aantal decibellen en de muziekstijl jaagt de klanten weg maar ze zijn vooral erg negatief over de eigenaren van Micasa. Er schijnt in vrouwen en extreme harddrugs gehandeld te worden en er zijn de laatste tijd banden met de Russen gelegd wat het er ook niet beter op maakt. Er zijn hier heel veel Russen en de lokale bevolking speelt daar handig op in door alle menu's en flyers in het Engels én Russisch te maken, die zien het grote geld ook al komen. Ik kan ze geen ongelijk geven, maar de vraag is of ze er achteraf nog steeds blij mee zullen zijn.
Na een hapje te hebben gegeten (curry Vindaloo, Goan style) besluiten wij toch maar even een kijkje te nemen in Micasa. De muziek klonk aldoor wel erg goed en we willen even met eigen ogen kijken hoe het eraan toe gaat.
De entree is 500Rs (€7,50) maar daarvoor krijg je bonnen die je in kunt wisselen voor drank. Er blijkt slechts een handjevol mensen te zijn en er wordt nauwelijks gedanst. Het ziet er mooi en verzorgd uit, er is rond een klein zwembad een soort dansvloer gecreeerd en er hangt verlichting en een beamer waarmee een VJ beelden vertoont maar de sfeer is ronduit slecht te noemen. We nemen een shotje tequila maar er zit teveel zout rond het glas en op de limoen en dat valt een beetje slecht bij mij... We blijven nog een kwartietje hangen maar besluiten dan te vertrekken. De rest van onze drankbonnen schenkt Barth aan een verdwaalde hippie die ons blij verrast bedankt.
De muziek gaat nog lange tijd door, vrij lang nadat we naar bed zijn gegaan horen we het nog. Niet fijn voor de mensen die hun beach hut daarnaast hebben. Wij zitten gelukkig net ver genoeg weg om er niet echt last van te hebben. En zo komt dag drie tot een einde...
We laten het niet ook deze dag negatief beinvloeden, besluiten we. Dus starten we onze scootertjes en zetten koers richting noorden van de provincie Goa. Het eerste stuk gaat langs het strand en we staan om de haverklap stil om foto's te maken. Bij Mandrem Beach wordt door een aantal mannen gevist met grote netten en we zien een aantal prachtig gemaakte kerststalletjes, compleet met kindeke Jezus, schapen en wijzen. Dat maakt Goa mede zo leuk: het is heel erg India, maar tegelijk ook weer totaal niet!
Na een tijdje gaan we iets meer het binnenland in. We willen eigenlijk naar Arambol Beach maar missen blijkbaar een afslag want na verloop van tijd komen we bij Querim Beach, wat bijna het meest noordelijke puntje van Goa is. Het strand hier blijkt nog vrijwel ongerept. Er staan een paar strandhutjes maar geen hotels en clubs. Zo moet het er tot voor een aantal jaren geleden overal in Goa hebben uitgezien... We eten en drinken er iets en genieten van de rust. Daarna maar weer op het scootertje, op zoek naar de afslag richting Arambol. Halverwege hoor ik Barth roepen "ik denk dat mijn benzine op is" waarna hij abrupt stilstaat. De benzinemeters van onze scooters zijn kapot dus is het slecht te zien wanneer we moeten tanken. Tot onze grote hilariteit staat we vrijwel pal voor een reparatieshopje voor motoren en scooters en daar kunnen we een half litertje benzine krijgen, voldoende tot aan de bezinepomp bij Arambol.
Arambol halen we helaas niet. Mijn darmen spelen op en ik wil zo snel mogelijk terug zijn in het hotel mocht de Grote Ellende beginnen. We zitten een tijdje op ons terras en als ik het idee heb dat het veilig is gaan we tot zonsondergang nog even aan het strand liggen en zwemmen. Bij de buren, Micasa, is inmiddels een feestje met lekkere progressive bezig. De eigenaren en de gasten van Meems die we spreken zijn er niet blij mee. Het hoge aantal decibellen en de muziekstijl jaagt de klanten weg maar ze zijn vooral erg negatief over de eigenaren van Micasa. Er schijnt in vrouwen en extreme harddrugs gehandeld te worden en er zijn de laatste tijd banden met de Russen gelegd wat het er ook niet beter op maakt. Er zijn hier heel veel Russen en de lokale bevolking speelt daar handig op in door alle menu's en flyers in het Engels én Russisch te maken, die zien het grote geld ook al komen. Ik kan ze geen ongelijk geven, maar de vraag is of ze er achteraf nog steeds blij mee zullen zijn.
Na een hapje te hebben gegeten (curry Vindaloo, Goan style) besluiten wij toch maar even een kijkje te nemen in Micasa. De muziek klonk aldoor wel erg goed en we willen even met eigen ogen kijken hoe het eraan toe gaat.
De entree is 500Rs (€7,50) maar daarvoor krijg je bonnen die je in kunt wisselen voor drank. Er blijkt slechts een handjevol mensen te zijn en er wordt nauwelijks gedanst. Het ziet er mooi en verzorgd uit, er is rond een klein zwembad een soort dansvloer gecreeerd en er hangt verlichting en een beamer waarmee een VJ beelden vertoont maar de sfeer is ronduit slecht te noemen. We nemen een shotje tequila maar er zit teveel zout rond het glas en op de limoen en dat valt een beetje slecht bij mij... We blijven nog een kwartietje hangen maar besluiten dan te vertrekken. De rest van onze drankbonnen schenkt Barth aan een verdwaalde hippie die ons blij verrast bedankt.
De muziek gaat nog lange tijd door, vrij lang nadat we naar bed zijn gegaan horen we het nog. Niet fijn voor de mensen die hun beach hut daarnaast hebben. Wij zitten gelukkig net ver genoeg weg om er niet echt last van te hebben. En zo komt dag drie tot een einde...
maandag 26 december 2011
Zondag 25 december 2011 - All I want for Christmas is... onze rugzakken!
Niet zo best geslapen... De muziek van het psy-feestje verderop en het onophoudelijke vuurwerk hebben ons lang wakker gehouden. Om half zeven gaat de wekker. Op eerste kerstdag... Dit zou een relax-vakantie worden...We leren het ook nooit! Maar het is voor een goed doel, we gaan in een kleine boot de zee op om de dolfijnen te zien vissen.
Voor we vertrekken bestellen we nog even een klein ontbijt tot de boot komt. Die arriveert conform Indiase normen keurig op tijd, dus bijna een uur te laat. De bootsman manoevreert het bootje door de golven naar het strand en dan kunnen we instappen. We hadden verwacht dat we de zee op zouden gaan om de dolfijnen te zien maar we blijven parallel aan de kust varen en na een minuut of twintig zien we de eerste vinnen in het water. Daar zijn ze! Het zijn er een stuk of tien en blijkbaar hebben ze al een tijdje gevist want ze zijn naar mijn gevoel een beetje traag en er worden weinig sprongen gemaakt. Toch is het een feest om ze te zien vissen. Als ik later de foto's terugkijk (helaas kan ik ze nu nog niet plaatsen omdat de camera connector voor de iPad in Barth z'n rugzak zit en we de foto's dus niet van de camera naar de iPad kunnen krijgen - het wordt zó tijd voor wifi op fotocamera's! - ) blijken het met hun lange snuiten en vlekken volgens mij spotted dolphins te zijn. Hopelijk zijn we snel in staat om foto's te plaatsen.
We varen terug, drinken wat en dan besluiten we met Qatar Airlines te bellen om te horen of er al iets bekend is over onze bagage. De man met wie Barth spreekt geeft aan dat er nog niets gevonden is, de bagage is zoek. Men heeft geen idee waar ze zijn en waar het misgegaan is en hij zal contact opnemen met de KLM om te horen wat zij weten. Da's een domper. We overleggen even met elkaar en zijn het eens dat we niet op hem gaan wachten maar zelf ook op onderzoek gaan. Allereerst gaan willen we bellen met de KLM maar op de enige plek waar we op Ashwem Beach internationaal kunnen bellen blijken de lijnen plat te liggen. De volgende is 5km verderop. Dus eerst maar een scootertje huren, dat wilden we toch al voor duur van ons verblijf hier doen. Ook dat blijkt nog niet zo gemakkelijk te zijn. Het duurt een uur en een lunch tussendoor voordat we uiteindelijk twee scootertjes hebben kunnen regelen. En als we dan eindelijk on the road zijn blijken ook in de twee volgende dorpjes de telefoonlijnen het niet te doen. Welkom in India... :-)
Als we na lang zoeken een werkende lijn vinden, Barth zich in het piepkleine bloedhete hokje gewurmd heeft en het nummer van de KLM heeft gedraaid krijgen we te horen dat we een ander nummer moeten hebben. Even doorverbinden is er blijkbaar ook niet meer bij. En dan krijgen we eindelijk iemand aan de telefoon die ons vertelt dat de rugzak van Barth onderweg is naar Goa. Zijn rugzak blijkt in München achtergebleven te zijn. Ze heeft geen idee wat er met mijn rugzak gebeurd is, daarvoor moeten we bij Qatar Airways zijn. Iets opgeluchter stappen we weer op de scooter terug naar Ashwem maar echt blij zijn we niet. Mijn medicijnen zitten in mijn rugzak namelijk. Ik had voor één dag in mijn handbagage en ben door de goede reiservaringen tot nu toe achteloos geworden, de rest zit in mijn rugzak. Jeannet heeft direct zaterdag per express medicijnen opgestuurd maar dat duurt ook zeker drie of vier dagen voor het hier is, als dat al zo is, het is wel India...
We kunnen niet meer doen dan dat we gedaan hebben en ik heb van de enorm lieve eigenaresse van Meems Beach Resort Maila zwemspullen te leen gekregen. Barth heeft een zwembroek gekocht dus het wordt hoog tijd voor de eerste duik in de Arabische zee! Volgens Maila werkt die helend en dat klopt helemaal, het water is heerlijk en eigenlijk voor het eerst sinds we hier aangekomen zijn hebben we echt een ontspannen vakantiegevoel. En dat gevoel blijft de rest van de dag en avond wel hangen. We houden een lekkere siësta, gaan eten bij Meems, wisselen wat reiservaringen uit met anderen en kletsen wat met de superaardige jongens die bij Meems werken. Na nog een avondwandelingetje over het strand (we doen zelfs nog een dansje op het strand bij een tentje waar een feestje is) besluiten we de avond te besluiten met massala chai en christmas cookies. Want oh ja, het was vandaag eerste Kerstdag. Zeggen ze...
Voor we vertrekken bestellen we nog even een klein ontbijt tot de boot komt. Die arriveert conform Indiase normen keurig op tijd, dus bijna een uur te laat. De bootsman manoevreert het bootje door de golven naar het strand en dan kunnen we instappen. We hadden verwacht dat we de zee op zouden gaan om de dolfijnen te zien maar we blijven parallel aan de kust varen en na een minuut of twintig zien we de eerste vinnen in het water. Daar zijn ze! Het zijn er een stuk of tien en blijkbaar hebben ze al een tijdje gevist want ze zijn naar mijn gevoel een beetje traag en er worden weinig sprongen gemaakt. Toch is het een feest om ze te zien vissen. Als ik later de foto's terugkijk (helaas kan ik ze nu nog niet plaatsen omdat de camera connector voor de iPad in Barth z'n rugzak zit en we de foto's dus niet van de camera naar de iPad kunnen krijgen - het wordt zó tijd voor wifi op fotocamera's! - ) blijken het met hun lange snuiten en vlekken volgens mij spotted dolphins te zijn. Hopelijk zijn we snel in staat om foto's te plaatsen.
We varen terug, drinken wat en dan besluiten we met Qatar Airlines te bellen om te horen of er al iets bekend is over onze bagage. De man met wie Barth spreekt geeft aan dat er nog niets gevonden is, de bagage is zoek. Men heeft geen idee waar ze zijn en waar het misgegaan is en hij zal contact opnemen met de KLM om te horen wat zij weten. Da's een domper. We overleggen even met elkaar en zijn het eens dat we niet op hem gaan wachten maar zelf ook op onderzoek gaan. Allereerst gaan willen we bellen met de KLM maar op de enige plek waar we op Ashwem Beach internationaal kunnen bellen blijken de lijnen plat te liggen. De volgende is 5km verderop. Dus eerst maar een scootertje huren, dat wilden we toch al voor duur van ons verblijf hier doen. Ook dat blijkt nog niet zo gemakkelijk te zijn. Het duurt een uur en een lunch tussendoor voordat we uiteindelijk twee scootertjes hebben kunnen regelen. En als we dan eindelijk on the road zijn blijken ook in de twee volgende dorpjes de telefoonlijnen het niet te doen. Welkom in India... :-)
Als we na lang zoeken een werkende lijn vinden, Barth zich in het piepkleine bloedhete hokje gewurmd heeft en het nummer van de KLM heeft gedraaid krijgen we te horen dat we een ander nummer moeten hebben. Even doorverbinden is er blijkbaar ook niet meer bij. En dan krijgen we eindelijk iemand aan de telefoon die ons vertelt dat de rugzak van Barth onderweg is naar Goa. Zijn rugzak blijkt in München achtergebleven te zijn. Ze heeft geen idee wat er met mijn rugzak gebeurd is, daarvoor moeten we bij Qatar Airways zijn. Iets opgeluchter stappen we weer op de scooter terug naar Ashwem maar echt blij zijn we niet. Mijn medicijnen zitten in mijn rugzak namelijk. Ik had voor één dag in mijn handbagage en ben door de goede reiservaringen tot nu toe achteloos geworden, de rest zit in mijn rugzak. Jeannet heeft direct zaterdag per express medicijnen opgestuurd maar dat duurt ook zeker drie of vier dagen voor het hier is, als dat al zo is, het is wel India...
We kunnen niet meer doen dan dat we gedaan hebben en ik heb van de enorm lieve eigenaresse van Meems Beach Resort Maila zwemspullen te leen gekregen. Barth heeft een zwembroek gekocht dus het wordt hoog tijd voor de eerste duik in de Arabische zee! Volgens Maila werkt die helend en dat klopt helemaal, het water is heerlijk en eigenlijk voor het eerst sinds we hier aangekomen zijn hebben we echt een ontspannen vakantiegevoel. En dat gevoel blijft de rest van de dag en avond wel hangen. We houden een lekkere siësta, gaan eten bij Meems, wisselen wat reiservaringen uit met anderen en kletsen wat met de superaardige jongens die bij Meems werken. Na nog een avondwandelingetje over het strand (we doen zelfs nog een dansje op het strand bij een tentje waar een feestje is) besluiten we de avond te besluiten met massala chai en christmas cookies. Want oh ja, het was vandaag eerste Kerstdag. Zeggen ze...
zondag 25 december 2011
Zaterdag 24 december 2011 - Doha --> Goa
Volgens de piloot zal de vlucht van Doha naar Goa smooth worden behalve vlak na het opstijgen, dan zullen we wat last van turbulentie hebben. Dat is inderdaad het geval maar een tijdje later wordt het pas écht leuk. De stewardessen zijn net bezig om het eten uit te serveren als we in fikse turbulentie terechtkomen. Eén van de dames kan nog net hollend haar trolley terugrijden maar de anderen kunnen niet anders dan gaan zitten en de trolleys vasthouden. Een aantal vrouwen begint te gillen, kinderen roepen om hun moeder. Na een kwartiertje houdt het op, alles is heel gebleven en we hangen nog in de lucht.
Ietwat vroeger dan gepland landen we op het vliegveld van Goa. Ik ben er blij om, ben wel klaar met het gevlieg. We komen soepel door de douane en dan wordt het spannend: zou onze bagage er zijn? De bagage komt op twee banden tegelijk binnen. En als na een kwartiertje de aanvoer stopt blijkt onze angst waarheid te zijn geworden: onze rugzakken zijn er niet bij. Dat de mijne er niet zou zijn hadden we verwacht, maar dat die van Barth er ook niet is verbaast ons. Hadden we toch zelf iets moeten doen in Doha, heeft de dame in München de bagage verkeerd doorgeboekt? We weten het niet. We schieten iemand van het personeel aan. Zij luistert, nogal ongeinteresseerd, naar ons verhaal en beveelt dan een jongen uit een kaste lager om de bagage die nog op de band ligt te controleren. Da's erg nuttig, we zijn natuurlijk helemaal niet zelf in staat om onze bagage te herkennen. En daar sta je dan. India is echt één van de laatste landen waar je je bagage kwijt wilt raken. Het volgende uur besteden we (of eigenlijk voornamelijk Barth, ik ben in staat om iemand te lynchen dus is het beter voor ieders gezondheid dat hij het woord doet) aan het invullen van een formulier waarvan je van tevoren al weet dat deze ergens op een bureau terechtkomt en niemand er ooit weer naar kijkt....
Na een klein uurtje is alle papierwerk afgerond en kunnen we, nadat vier verschillende mensen nog even een plasje over het formulier hebben gedaan eindelijk weg. Tot onze blijdschap staat er een mannetje met een bordje waarop onze namen staan. Gelukkig, de taxi reservering naar het hotel is in ieder geval wel goed gegaan.
Het is ruim een uur rijden naar Ashwem Beach maar omdat het tegen half vijf 's ochtends is zijn de wegen rustig. Overal hangt kerstversiering in de vorm van kerststerren en lichtslangen en op enkele plekken zelfs een kerstboom.
Tegen half zes komen we aan bij the Meems Beach Resort. Twee medewerkers liggen op matrasjes buiten te slapen. Een van beiden staat op en lacht dat het niet erg is als we ons verontschuldigen voor het feit dat we hem wakker maken. Hij gaat ons voor naar onze kamer. We hebben er weinig oog meer voor maar het is in ieder geval nieuw, schoon en groot. We spoelen ons schoon onder de (koude) douche en duiken in bed.
Tegen enen worden we wakker. Met tegenzin staan we op, douchen en kleden ons aan. Eenmaal buiten zien we voor het eerst onze omgeving maar we hebben er nog wat weinig oog voor. We zijn beiden wat katerig van de reis en de vermissing van onze bagage.
We wandelen naar het hoofdgebouw en ontmoeten daar Rashid en Maila, de eigenaren. Ze zijn met ons begaan en bieden alle hulp aan bij het terugvinden van de rugzakken. We eten wat waarna Barth met Qatar Airlines belt. De man die opneemt blijkt op de hoogte te zijn maar vertelt dat ze niet weten waar rugzakken zijn. En dat is niet wat we wilden horen...
Er vanuit gaande dat we onze rugzakken de volgende dag niet terug zullen krijgen slaan we wat toiletspullen als tandenborstels, tandpasta en shampoo in en kopen wat kleding. 's Avonds gaan we in het restaurant van Meems eten. Rashid, de Kashmiri eigenaar heeft ervoor gezorgd dat er een bijzondere kerst-thali (een blad vol kommetjes met verschillende gerechten, vergelijk het maar met een Indische rijsttafel) is gekookt met in de hoofdrol geit, op zeker acht verschillende manieren klaargemaakt. Het smaakt goed, al is het even wennen om geit te eten.
Na de maaltijd en enkele koppen massala chai (Indiase thee met melk en kardemom) gaan we terug naar de kamer met een leuk uitje in het vooruitzicht: we beginnen 1e kerstdag met een boottochtje, op zoek naar dolfijnen!
Als we in bed liggen barst er verderop een stevig psytrance feest los en er wordt overal onophoudelijk vuurwerk afgestoken. En da's niet bevordelijk voor de nachtrust. Het duurt lang voor we eindelijk in slaap vallen. Het is een vreemde en onverwachte start van onze vakantie...
Ietwat vroeger dan gepland landen we op het vliegveld van Goa. Ik ben er blij om, ben wel klaar met het gevlieg. We komen soepel door de douane en dan wordt het spannend: zou onze bagage er zijn? De bagage komt op twee banden tegelijk binnen. En als na een kwartiertje de aanvoer stopt blijkt onze angst waarheid te zijn geworden: onze rugzakken zijn er niet bij. Dat de mijne er niet zou zijn hadden we verwacht, maar dat die van Barth er ook niet is verbaast ons. Hadden we toch zelf iets moeten doen in Doha, heeft de dame in München de bagage verkeerd doorgeboekt? We weten het niet. We schieten iemand van het personeel aan. Zij luistert, nogal ongeinteresseerd, naar ons verhaal en beveelt dan een jongen uit een kaste lager om de bagage die nog op de band ligt te controleren. Da's erg nuttig, we zijn natuurlijk helemaal niet zelf in staat om onze bagage te herkennen. En daar sta je dan. India is echt één van de laatste landen waar je je bagage kwijt wilt raken. Het volgende uur besteden we (of eigenlijk voornamelijk Barth, ik ben in staat om iemand te lynchen dus is het beter voor ieders gezondheid dat hij het woord doet) aan het invullen van een formulier waarvan je van tevoren al weet dat deze ergens op een bureau terechtkomt en niemand er ooit weer naar kijkt....
Na een klein uurtje is alle papierwerk afgerond en kunnen we, nadat vier verschillende mensen nog even een plasje over het formulier hebben gedaan eindelijk weg. Tot onze blijdschap staat er een mannetje met een bordje waarop onze namen staan. Gelukkig, de taxi reservering naar het hotel is in ieder geval wel goed gegaan.
Het is ruim een uur rijden naar Ashwem Beach maar omdat het tegen half vijf 's ochtends is zijn de wegen rustig. Overal hangt kerstversiering in de vorm van kerststerren en lichtslangen en op enkele plekken zelfs een kerstboom.
Tegen half zes komen we aan bij the Meems Beach Resort. Twee medewerkers liggen op matrasjes buiten te slapen. Een van beiden staat op en lacht dat het niet erg is als we ons verontschuldigen voor het feit dat we hem wakker maken. Hij gaat ons voor naar onze kamer. We hebben er weinig oog meer voor maar het is in ieder geval nieuw, schoon en groot. We spoelen ons schoon onder de (koude) douche en duiken in bed.
Tegen enen worden we wakker. Met tegenzin staan we op, douchen en kleden ons aan. Eenmaal buiten zien we voor het eerst onze omgeving maar we hebben er nog wat weinig oog voor. We zijn beiden wat katerig van de reis en de vermissing van onze bagage.
We wandelen naar het hoofdgebouw en ontmoeten daar Rashid en Maila, de eigenaren. Ze zijn met ons begaan en bieden alle hulp aan bij het terugvinden van de rugzakken. We eten wat waarna Barth met Qatar Airlines belt. De man die opneemt blijkt op de hoogte te zijn maar vertelt dat ze niet weten waar rugzakken zijn. En dat is niet wat we wilden horen...
Er vanuit gaande dat we onze rugzakken de volgende dag niet terug zullen krijgen slaan we wat toiletspullen als tandenborstels, tandpasta en shampoo in en kopen wat kleding. 's Avonds gaan we in het restaurant van Meems eten. Rashid, de Kashmiri eigenaar heeft ervoor gezorgd dat er een bijzondere kerst-thali (een blad vol kommetjes met verschillende gerechten, vergelijk het maar met een Indische rijsttafel) is gekookt met in de hoofdrol geit, op zeker acht verschillende manieren klaargemaakt. Het smaakt goed, al is het even wennen om geit te eten.
Na de maaltijd en enkele koppen massala chai (Indiase thee met melk en kardemom) gaan we terug naar de kamer met een leuk uitje in het vooruitzicht: we beginnen 1e kerstdag met een boottochtje, op zoek naar dolfijnen!
Als we in bed liggen barst er verderop een stevig psytrance feest los en er wordt overal onophoudelijk vuurwerk afgestoken. En da's niet bevordelijk voor de nachtrust. Het duurt lang voor we eindelijk in slaap vallen. Het is een vreemde en onverwachte start van onze vakantie...
zaterdag 24 december 2011
Vrijdag 23 december 2011 - Amsterdam --> München --> Doha (Qatar) --> Goa
De van der Valk keten moet een enorme energie rekening hebben gezien de temperaturen in de kamers. Met de deur naar het balkon wagenwijd open en de verwarming uit was het er nog steeds niet om te harden. Kortom: betrekkelijk slecht geslapen. Het ontbijtbuffet maakte veel goed gelukkig. Het is zo jammer dat je op zeker moment vol zit want dan moet je de heerlijke blueberry muffins en versgebakken broodjes laten staan...
Met de shuttlebus waren we in no time weer op Schiphol en na de gebruikelijke formaliteiten en de nodige drank (1,5L Bacardi en 1L Tequila) ingeslagen te hebben zetten we koers naar gate B34 waar het inchecken al is begonnen. Tot onze verbazing worden we met de bus naar de KLM Cityhopper gebracht. Niet verwacht dat er op zo'n geavanceerd vliegveld nog bussen worden gebruikt.
Alles loopt op rolletjes deze ochtend, we hoeven nergens te wachten. Voor we het weten zitten we boven de wolken. Stap één is begonnen.
Een uurtje later landen we in München, waar het er al net zo grijs en grauw uitziet als in Nederland. We hebben maar een uur om over te stappen en we moeten lopen naar de andere terminal wat zeker twintig minuten duurt. Als we bij de gate aankomen is bijna iedereen al ingestapt. De dame aan de incheckbalie vraagt om onze boarding passen en dan blijkt dat ik de mijne kwijt ben, deze is waarschijnlijk in het vliegtuig blijven liggen. Ik haal alles overhoop maar vind niks. Barth heeft de zijne wel gelukkig. De dame zegt beide nodig te hebben om onze bagage te kunnen doorsturen. Het bevreemdt ons dat je van een stikkertje op een stuk papier afhankelijk bent qua bagage. We wachten tot iedereen is ingecheckt waarna blijkt dat er één bagagestuk over is van de vlucht vanuit Amsterdam. Deze laten we dan maar doorsturen in de hoop dat het goed komt. De dame drukt ons de boardingpassen in de handen terwijl ze iets zegt wat klinkt alsof ze ons in de businessclasss heeft geplaatst, maar dat heb ik vast niet goed gehoord. Maar als we instappen worden we wel degelijk begeleid naar stoelen in de businessclass. Onze host heet Romeo en zo ziet hij er ook uit. We vertellen direct maar dat we nog nooit businessclass gevlogen hebben en vanaf dat moment ontpopt Romeo zich als de perfecte mentor. Hij legt uit hoe alles werkt en we krijgen een champagne/jus mix (pure champagne durfden we niet eens te accepteren) en als Romeo wegloopt glijden we bijna van onze stoelen van het lachen. Wat een grap!
Vanaf dat moment wordt het één groot feest met Kopke colheita tawny port uit 1974 en een fles prachtige bijna zwarte Shiraz wijn 2009 uit Australië.
Het 5-gangen diner bestaat uit een appetizer met zalm en olijf, Arabische mezze (baba ganoush, taboulé en humus), voor mij kip Arab style en voor Barth grote penne met feta en tomaat, mango/vanille ijs met een in chocolade gedoopte aardbei na en als afsluiter een kaasplateau met, vooruit dan, nóg een glas port. En dan ben ik de Godiva bonbons nog vergeten. Ik vind zelf altijd dat ik al heel erg rijk ben maar als je dan zoiets meemaakt voel je je toch heel erg een provinciaaltje hoor! ;-)
En dan is het tijd voor een dutje. We hebben de stoel in slaappositie gezet en een uurtje voor de landing worden we pas weer wakker. Romeo komt ons nog wat extra bonbons brengen. Hij lijkt het leuk te vinden ons te verwennen. De meeste mensen drinken en eten wat maar zijn verder maar weinig dankbaar voor de wijze waarop ze bediend worden. Romeo ziet de lol de lol die wij eraan beleven en hoe geweldig we het vinden om dit eens een keer mee te maken en dat maakt hem ook blij, zegt hij.
Om 19:30 plaatselijke tijd (+2 uur) landen we in Doha. We bedanken Romeo uitgebreid en stappen op onze gemak uit terwijl het gepeupel achter het gordijntje moet wachten tot wij eruit zijn. Hahaha, wat een ervaring!!
Doha airport is een en al bling bling. Er staan een donkergrijze Aston Martin en een witte Lotus die je kunt winnen, overal zijn de duurste sieraden en parfums te koop. Wat opvalt is dat er ook kerstbomen staan, wat bijzonder is voor een Arabisch land! Er komt een winkelbediende naar Barth toe die hem twee megaverpakkingen Toblerone in de hand drukt. Of hij die wil hebben. Tuurlijk! Houdt het dan niet op met de kadootjes??
We lopen al terug naar de gate als Barth zich opeens herinnert dat de KLM-medewerkster in Amsterdam gezegd heeft dat we in Doha zelf onze bagage door moeten voeren. Maar we hebben in de transit geen bagageband gezien. We vragen het na en de vrouw kijkt verbaast. Dat hoeft nooit in Doha, zegt ze. Het zou allemaal goed moeten komen, stelt ze ons gerust. Toch zijn we er niet helemaal gerust op en met onze vingers gekruist stappen we in voor de vlucht van Doha naar Goa in de hoop dat onze rugzakken zich ergens onder ons bevinden....
Met de shuttlebus waren we in no time weer op Schiphol en na de gebruikelijke formaliteiten en de nodige drank (1,5L Bacardi en 1L Tequila) ingeslagen te hebben zetten we koers naar gate B34 waar het inchecken al is begonnen. Tot onze verbazing worden we met de bus naar de KLM Cityhopper gebracht. Niet verwacht dat er op zo'n geavanceerd vliegveld nog bussen worden gebruikt.
Alles loopt op rolletjes deze ochtend, we hoeven nergens te wachten. Voor we het weten zitten we boven de wolken. Stap één is begonnen.
Een uurtje later landen we in München, waar het er al net zo grijs en grauw uitziet als in Nederland. We hebben maar een uur om over te stappen en we moeten lopen naar de andere terminal wat zeker twintig minuten duurt. Als we bij de gate aankomen is bijna iedereen al ingestapt. De dame aan de incheckbalie vraagt om onze boarding passen en dan blijkt dat ik de mijne kwijt ben, deze is waarschijnlijk in het vliegtuig blijven liggen. Ik haal alles overhoop maar vind niks. Barth heeft de zijne wel gelukkig. De dame zegt beide nodig te hebben om onze bagage te kunnen doorsturen. Het bevreemdt ons dat je van een stikkertje op een stuk papier afhankelijk bent qua bagage. We wachten tot iedereen is ingecheckt waarna blijkt dat er één bagagestuk over is van de vlucht vanuit Amsterdam. Deze laten we dan maar doorsturen in de hoop dat het goed komt. De dame drukt ons de boardingpassen in de handen terwijl ze iets zegt wat klinkt alsof ze ons in de businessclasss heeft geplaatst, maar dat heb ik vast niet goed gehoord. Maar als we instappen worden we wel degelijk begeleid naar stoelen in de businessclass. Onze host heet Romeo en zo ziet hij er ook uit. We vertellen direct maar dat we nog nooit businessclass gevlogen hebben en vanaf dat moment ontpopt Romeo zich als de perfecte mentor. Hij legt uit hoe alles werkt en we krijgen een champagne/jus mix (pure champagne durfden we niet eens te accepteren) en als Romeo wegloopt glijden we bijna van onze stoelen van het lachen. Wat een grap!
Vanaf dat moment wordt het één groot feest met Kopke colheita tawny port uit 1974 en een fles prachtige bijna zwarte Shiraz wijn 2009 uit Australië.
Het 5-gangen diner bestaat uit een appetizer met zalm en olijf, Arabische mezze (baba ganoush, taboulé en humus), voor mij kip Arab style en voor Barth grote penne met feta en tomaat, mango/vanille ijs met een in chocolade gedoopte aardbei na en als afsluiter een kaasplateau met, vooruit dan, nóg een glas port. En dan ben ik de Godiva bonbons nog vergeten. Ik vind zelf altijd dat ik al heel erg rijk ben maar als je dan zoiets meemaakt voel je je toch heel erg een provinciaaltje hoor! ;-)
En dan is het tijd voor een dutje. We hebben de stoel in slaappositie gezet en een uurtje voor de landing worden we pas weer wakker. Romeo komt ons nog wat extra bonbons brengen. Hij lijkt het leuk te vinden ons te verwennen. De meeste mensen drinken en eten wat maar zijn verder maar weinig dankbaar voor de wijze waarop ze bediend worden. Romeo ziet de lol de lol die wij eraan beleven en hoe geweldig we het vinden om dit eens een keer mee te maken en dat maakt hem ook blij, zegt hij.
Om 19:30 plaatselijke tijd (+2 uur) landen we in Doha. We bedanken Romeo uitgebreid en stappen op onze gemak uit terwijl het gepeupel achter het gordijntje moet wachten tot wij eruit zijn. Hahaha, wat een ervaring!!
Doha airport is een en al bling bling. Er staan een donkergrijze Aston Martin en een witte Lotus die je kunt winnen, overal zijn de duurste sieraden en parfums te koop. Wat opvalt is dat er ook kerstbomen staan, wat bijzonder is voor een Arabisch land! Er komt een winkelbediende naar Barth toe die hem twee megaverpakkingen Toblerone in de hand drukt. Of hij die wil hebben. Tuurlijk! Houdt het dan niet op met de kadootjes??
We lopen al terug naar de gate als Barth zich opeens herinnert dat de KLM-medewerkster in Amsterdam gezegd heeft dat we in Doha zelf onze bagage door moeten voeren. Maar we hebben in de transit geen bagageband gezien. We vragen het na en de vrouw kijkt verbaast. Dat hoeft nooit in Doha, zegt ze. Het zou allemaal goed moeten komen, stelt ze ons gerust. Toch zijn we er niet helemaal gerust op en met onze vingers gekruist stappen we in voor de vlucht van Doha naar Goa in de hoop dat onze rugzakken zich ergens onder ons bevinden....
donderdag 22 december 2011
Donderdag 22 december 2011 - Groningen --> Schiphol/v.d. Valk hotel
Wat ligt Nederland er troosteloos bij, constateer ik vanuit de trein. Af en toe wordt het mistige, natte landschap even opgevrolijkt door wat kerstversiering maar dat verbetert het beeld slechts tijdelijk. Grote aantallen ganzen staan met hun voetjes in plassen water en een hertje rent hard weg, opgeschrikt door de trein.
Ik ben er niet rouwig om dat we morgen naar India vertrekken, wat denk ik wel anders was geweest als er, net als vorig jaar, een pak sneeuw had gelegen. Het is ruim 30 graden in Goa, wat een vooruitzicht!
Het is de eerste keer dat we de avond van tevoren al naar Schiphol gaan en daar een hotelletje hebben geboekt. Wel zo relaxed, vooral morgenochtend.
In Zwolle stapt Barth in met twee broodjes Unox worst in de hand. Hij heeft vandaag nog gewerkt en is, volgens eigen zeggen, vanochtend op de fiets naar Goa vertrokken. :-)
En opeens, zo samen met hem, lijkt het buiten minder donker en troosteloos...
In Amersfoort stranden we. De trein was zonder opgaaf van reden in Meppel gestopt en daardoor missen we de aansluiting naar Schiphol. Het zal ook niet!
Eenmaal op Schiphol trakteren we onszelf op een van de kerstspecials van de Starbucks: Toffe Nut Latte. Heeerlijk! Helaas mogen we er van de chauffeur niet de shuttlebus naar het van der Valk hotel mee in, snel drinken dus en dan in de bus voor het vijftien minuten durende ritje naar het hotel.
Het hotel is in gezellige kerstsfeer gebracht maar als we na het inchecken onze kamer betreden lijkt het alsof we al in de tropen zijn: het is er smoorheet! Ook in het restaurant waar we even een hapje gaan eten is het niet te harden, zodra het -20 wordt zijn ze er hier klaar voor :-)
Rond tienen besluiten we te gaan slapen, morgen een stevige reisdag voor de boeg!
Ik ben er niet rouwig om dat we morgen naar India vertrekken, wat denk ik wel anders was geweest als er, net als vorig jaar, een pak sneeuw had gelegen. Het is ruim 30 graden in Goa, wat een vooruitzicht!
Het is de eerste keer dat we de avond van tevoren al naar Schiphol gaan en daar een hotelletje hebben geboekt. Wel zo relaxed, vooral morgenochtend.
In Zwolle stapt Barth in met twee broodjes Unox worst in de hand. Hij heeft vandaag nog gewerkt en is, volgens eigen zeggen, vanochtend op de fiets naar Goa vertrokken. :-)
En opeens, zo samen met hem, lijkt het buiten minder donker en troosteloos...
In Amersfoort stranden we. De trein was zonder opgaaf van reden in Meppel gestopt en daardoor missen we de aansluiting naar Schiphol. Het zal ook niet!
Eenmaal op Schiphol trakteren we onszelf op een van de kerstspecials van de Starbucks: Toffe Nut Latte. Heeerlijk! Helaas mogen we er van de chauffeur niet de shuttlebus naar het van der Valk hotel mee in, snel drinken dus en dan in de bus voor het vijftien minuten durende ritje naar het hotel.
Het hotel is in gezellige kerstsfeer gebracht maar als we na het inchecken onze kamer betreden lijkt het alsof we al in de tropen zijn: het is er smoorheet! Ook in het restaurant waar we even een hapje gaan eten is het niet te harden, zodra het -20 wordt zijn ze er hier klaar voor :-)
Rond tienen besluiten we te gaan slapen, morgen een stevige reisdag voor de boeg!
Santa Ganesh
We waren vorige week, ter voorbereiding op een kerst in een Hindu-land, alvast begonnen met het samenvoegen van de religies... ;-)
zondag 18 december 2011
Christmas in Goa!
4 dagen voor vertrek naar Goa, net de kick-off gezien van SR11 en helemaal voorbereid op een kerstloze kerst en dan lees je dit...:
"It is the time when nature welcomes you in the land of the Golden Sand (Goa), and the life springs up, as the shriveled leaves fall only to open doors for you for the grandest of all occasions in Goa. Yes, it's the festival that marks the birth of Lord Jesus on the 25th of December each year, its Christmas; when the whole world gathers to enjoy the exotic fiesta of celebrations & parties, which forms the waves of music, sea, sun & Santa! Christmas in Goa too is no less an occasion when the entire state wakes up to an unmatched enthusiasm and zest.
Christmas is universally celebrated involving people of all religions and marks a series of feasts and colorful moments. Churches in Goa are adorned in colorful lights and papers, and the whole ambience is illuminated in the aroma of candles creating a pleasing and magnificent experience.
Partying, dancing and drinking are an integral part of the festival and all Goans and tourists participate in them whole heartedly. Night pulsates in the Christmas carols which eventually turn into trance and hip-hop music.
The place is decorated with ribbons & Christmas trees with sparkling stars, snow, cakes and candies. Goans dress up in the finest of dresses, and gifts are exchanged among all the dear ones. The market place is thronged by people and Santa pleases the customers, particularly the children with gifts.
This is fun and frolic time in Goa and everyone is looking to experience the thrills of the season. It is an extravaganza that cannot be missed!"
"It is the time when nature welcomes you in the land of the Golden Sand (Goa), and the life springs up, as the shriveled leaves fall only to open doors for you for the grandest of all occasions in Goa. Yes, it's the festival that marks the birth of Lord Jesus on the 25th of December each year, its Christmas; when the whole world gathers to enjoy the exotic fiesta of celebrations & parties, which forms the waves of music, sea, sun & Santa! Christmas in Goa too is no less an occasion when the entire state wakes up to an unmatched enthusiasm and zest.
Christmas is universally celebrated involving people of all religions and marks a series of feasts and colorful moments. Churches in Goa are adorned in colorful lights and papers, and the whole ambience is illuminated in the aroma of candles creating a pleasing and magnificent experience.
Partying, dancing and drinking are an integral part of the festival and all Goans and tourists participate in them whole heartedly. Night pulsates in the Christmas carols which eventually turn into trance and hip-hop music.
The place is decorated with ribbons & Christmas trees with sparkling stars, snow, cakes and candies. Goans dress up in the finest of dresses, and gifts are exchanged among all the dear ones. The market place is thronged by people and Santa pleases the customers, particularly the children with gifts.
This is fun and frolic time in Goa and everyone is looking to experience the thrills of the season. It is an extravaganza that cannot be missed!"
Abonneren op:
Posts (Atom)