Volgens de piloot zal de vlucht van Doha naar Goa smooth worden behalve vlak na het opstijgen, dan zullen we wat last van turbulentie hebben. Dat is inderdaad het geval maar een tijdje later wordt het pas écht leuk. De stewardessen zijn net bezig om het eten uit te serveren als we in fikse turbulentie terechtkomen. Eén van de dames kan nog net hollend haar trolley terugrijden maar de anderen kunnen niet anders dan gaan zitten en de trolleys vasthouden. Een aantal vrouwen begint te gillen, kinderen roepen om hun moeder. Na een kwartiertje houdt het op, alles is heel gebleven en we hangen nog in de lucht.
Ietwat vroeger dan gepland landen we op het vliegveld van Goa. Ik ben er blij om, ben wel klaar met het gevlieg. We komen soepel door de douane en dan wordt het spannend: zou onze bagage er zijn? De bagage komt op twee banden tegelijk binnen. En als na een kwartiertje de aanvoer stopt blijkt onze angst waarheid te zijn geworden: onze rugzakken zijn er niet bij. Dat de mijne er niet zou zijn hadden we verwacht, maar dat die van Barth er ook niet is verbaast ons. Hadden we toch zelf iets moeten doen in Doha, heeft de dame in München de bagage verkeerd doorgeboekt? We weten het niet. We schieten iemand van het personeel aan. Zij luistert, nogal ongeinteresseerd, naar ons verhaal en beveelt dan een jongen uit een kaste lager om de bagage die nog op de band ligt te controleren. Da's erg nuttig, we zijn natuurlijk helemaal niet zelf in staat om onze bagage te herkennen. En daar sta je dan. India is echt één van de laatste landen waar je je bagage kwijt wilt raken. Het volgende uur besteden we (of eigenlijk voornamelijk Barth, ik ben in staat om iemand te lynchen dus is het beter voor ieders gezondheid dat hij het woord doet) aan het invullen van een formulier waarvan je van tevoren al weet dat deze ergens op een bureau terechtkomt en niemand er ooit weer naar kijkt....
Na een klein uurtje is alle papierwerk afgerond en kunnen we, nadat vier verschillende mensen nog even een plasje over het formulier hebben gedaan eindelijk weg. Tot onze blijdschap staat er een mannetje met een bordje waarop onze namen staan. Gelukkig, de taxi reservering naar het hotel is in ieder geval wel goed gegaan.
Het is ruim een uur rijden naar Ashwem Beach maar omdat het tegen half vijf 's ochtends is zijn de wegen rustig. Overal hangt kerstversiering in de vorm van kerststerren en lichtslangen en op enkele plekken zelfs een kerstboom.
Tegen half zes komen we aan bij the Meems Beach Resort. Twee medewerkers liggen op matrasjes buiten te slapen. Een van beiden staat op en lacht dat het niet erg is als we ons verontschuldigen voor het feit dat we hem wakker maken. Hij gaat ons voor naar onze kamer. We hebben er weinig oog meer voor maar het is in ieder geval nieuw, schoon en groot. We spoelen ons schoon onder de (koude) douche en duiken in bed.
Tegen enen worden we wakker. Met tegenzin staan we op, douchen en kleden ons aan. Eenmaal buiten zien we voor het eerst onze omgeving maar we hebben er nog wat weinig oog voor. We zijn beiden wat katerig van de reis en de vermissing van onze bagage.
We wandelen naar het hoofdgebouw en ontmoeten daar Rashid en Maila, de eigenaren. Ze zijn met ons begaan en bieden alle hulp aan bij het terugvinden van de rugzakken. We eten wat waarna Barth met Qatar Airlines belt. De man die opneemt blijkt op de hoogte te zijn maar vertelt dat ze niet weten waar rugzakken zijn. En dat is niet wat we wilden horen...
Er vanuit gaande dat we onze rugzakken de volgende dag niet terug zullen krijgen slaan we wat toiletspullen als tandenborstels, tandpasta en shampoo in en kopen wat kleding. 's Avonds gaan we in het restaurant van Meems eten. Rashid, de Kashmiri eigenaar heeft ervoor gezorgd dat er een bijzondere kerst-thali (een blad vol kommetjes met verschillende gerechten, vergelijk het maar met een Indische rijsttafel) is gekookt met in de hoofdrol geit, op zeker acht verschillende manieren klaargemaakt. Het smaakt goed, al is het even wennen om geit te eten.
Na de maaltijd en enkele koppen massala chai (Indiase thee met melk en kardemom) gaan we terug naar de kamer met een leuk uitje in het vooruitzicht: we beginnen 1e kerstdag met een boottochtje, op zoek naar dolfijnen!
Als we in bed liggen barst er verderop een stevig psytrance feest los en er wordt overal onophoudelijk vuurwerk afgestoken. En da's niet bevordelijk voor de nachtrust. Het duurt lang voor we eindelijk in slaap vallen. Het is een vreemde en onverwachte start van onze vakantie...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten