dinsdag 3 juli 2012
dinsdag 3 januari 2012
Maandag 2 januari 2012 - Another day @ Arambol
Na een paar dagen niks doen wordt het nu tijd om weer eens in de benen, of beter gezegd op de wielen te komen. Doel is Sweet Lake Beach, vlak boven Arambol Beach, alleen te bereiken te voet. In de Lonely Planet staat 3 kilometer, maar volgens ons is het nog geen kilometer. Het smalle paadje leidt langs talloze kraampjes met dezelfde spulletjes maar voordeel daarvan is dat het pad overdekt en dus zonvrij is. En dat loopt met deze hitte wel zo lekker.
Sweet Lake Beach is rustiger dan Arambol Beach. Er staan enkele beach shacks, een stuk of dertig strandstoelen en een huis waar een paragliding club in gevestigd is. Als we een stukje het strand op lopen zien we ook Sweet Lake. Het kleine meertje is omringd door palmbomen en heeft veel weg van een oase. We besluiten eerst een tijdje aan het meertje te gaan liggen, ook hier staan strandstoelen, waar we trouwens voor het eerst voor moeten betalen, omgerekend €1,50. Als we erin duiken blijkt Sweet Lake allerminst zoet maar behoorlijk zout te zijn. Maar het is erg prettig om een keer te kunnen zwemmen zonder dat je voortdurend door de krachtige golven van je voeten wordt geveegd.
We kijken verbaasd op als er opeens een lange, magere man verschijnt die volledig met lichtgele modder besmeurd is. Hij beent met grote passen tussen de mensen door en tikt op de schouder van een vrouw die zich werkelijk helemaal kapot schrikt. Lachend duikt hij in het water terwijl zijn vriendin bijkomt van de schrik. Als er even later nog een geel groepje mensen aan komt lopen en wij ons hardop afvragen waar deze mensen vandaan komen spreekt een Nederlands meisje ons aan. Op de heuvel achter Sweet Lake schijnt zich een Holy Tree te bevinden waar een heilige man onder zit. En daar ergens kun je jezelf met de lichtgele klei insmeren wat goed voor de huid zou zijn. Onze nieuwgierigheid is gewekt en een uurtje later begeven we ons op weg.
Het smalle paadje leidt ons door dichte bebossing langzaam de heuvel op. Met enige regelmaat komen ons mensen tegemoet en af en toe worden we ingehaald door snellere lopers. Halverwege zien we ook de plek waar de 'geesten' zich hebben besmeurd met de klei. Na een wandeling van zo'n twintig minuten horen we stemmen en gezang. We steken een drooggevallen beek over, klimmen nog een klein stukje, passeren een stenen kom waarop staat "Give when you can en take if you have to", gooien er wat geld in en komen dan bij een enorme boom. Onder de boom zit inderdaad een man en in een cirkel om hem heen zitten mensen. Ook op de rotsen rondom de boom zitten mensen. Er heerst een serene rust, die alleen wordt verbroken door het begroeten van de nieuwelingen door en het zingen van de vermeende heilige man en het geluid van een Tibetaanse klankschaal. Het ruikt er naar wierook en de wiet uit de pijp die rondgaat. We zoeken een plekje in de cirkel en laten de omgeving op ons inwerken. Voor het eerst vinden we een héél klein overblijfseltje van de oude Goa hippie-cultuur zoals die wordt geschetst in de documentaire "Last Hippie Standing" uit 1999. Nice... :-)
Na een uurtje ofzo bedanken we de man en dalen langzaam de heuvel weer af. Op Sweet Lake Beach bestellen we coconut-shakes en paneer pakora en kijken we naar de gevechten die losbasten onder jonge meisjes die de lege flessen verzamelen en naar de paragliders die van de heuvel boven ons komen vliegen. Barth besluit de volgende dag terug te willen komen om ook te gaan vliegen. Hij gaat in het voorjaar een basiscursus doen in Duitsland en dit is een leuk voorproefje.
Aan het einde van de middag wandelen we terug naar Arambol Beach en maken daar nog een fotorondje over het strand. De zon gaat langzaam onder en doopt het strand onder in een warme gloed. Er wordt gedanst, gemasseerd, verkocht, gemijmerd, gemediteerd, gespeeld, mensen draaien hun poi's, anderen liggen te slapen, roken hun jointje of drinken een cocktail. Het kan hier allemaal.
Vlak na zonsondergang rijden we in de schemering terug naar Ashwem. We douchen en gaan op het terras zitten maar na een half uurtje besluit ik even te gaan liggen. Ik voel me niet helemaal optimaal, misschien ietsje teveel zon gehad vandaag. Ik neem twee paracetamolletjes en val in slaap. Aan het einde van de avond word ik nog heel even wakker maar daarna gaat het licht definitief uit. Twas another great day!
Sweet Lake Beach is rustiger dan Arambol Beach. Er staan enkele beach shacks, een stuk of dertig strandstoelen en een huis waar een paragliding club in gevestigd is. Als we een stukje het strand op lopen zien we ook Sweet Lake. Het kleine meertje is omringd door palmbomen en heeft veel weg van een oase. We besluiten eerst een tijdje aan het meertje te gaan liggen, ook hier staan strandstoelen, waar we trouwens voor het eerst voor moeten betalen, omgerekend €1,50. Als we erin duiken blijkt Sweet Lake allerminst zoet maar behoorlijk zout te zijn. Maar het is erg prettig om een keer te kunnen zwemmen zonder dat je voortdurend door de krachtige golven van je voeten wordt geveegd.
We kijken verbaasd op als er opeens een lange, magere man verschijnt die volledig met lichtgele modder besmeurd is. Hij beent met grote passen tussen de mensen door en tikt op de schouder van een vrouw die zich werkelijk helemaal kapot schrikt. Lachend duikt hij in het water terwijl zijn vriendin bijkomt van de schrik. Als er even later nog een geel groepje mensen aan komt lopen en wij ons hardop afvragen waar deze mensen vandaan komen spreekt een Nederlands meisje ons aan. Op de heuvel achter Sweet Lake schijnt zich een Holy Tree te bevinden waar een heilige man onder zit. En daar ergens kun je jezelf met de lichtgele klei insmeren wat goed voor de huid zou zijn. Onze nieuwgierigheid is gewekt en een uurtje later begeven we ons op weg.
Het smalle paadje leidt ons door dichte bebossing langzaam de heuvel op. Met enige regelmaat komen ons mensen tegemoet en af en toe worden we ingehaald door snellere lopers. Halverwege zien we ook de plek waar de 'geesten' zich hebben besmeurd met de klei. Na een wandeling van zo'n twintig minuten horen we stemmen en gezang. We steken een drooggevallen beek over, klimmen nog een klein stukje, passeren een stenen kom waarop staat "Give when you can en take if you have to", gooien er wat geld in en komen dan bij een enorme boom. Onder de boom zit inderdaad een man en in een cirkel om hem heen zitten mensen. Ook op de rotsen rondom de boom zitten mensen. Er heerst een serene rust, die alleen wordt verbroken door het begroeten van de nieuwelingen door en het zingen van de vermeende heilige man en het geluid van een Tibetaanse klankschaal. Het ruikt er naar wierook en de wiet uit de pijp die rondgaat. We zoeken een plekje in de cirkel en laten de omgeving op ons inwerken. Voor het eerst vinden we een héél klein overblijfseltje van de oude Goa hippie-cultuur zoals die wordt geschetst in de documentaire "Last Hippie Standing" uit 1999. Nice... :-)
Na een uurtje ofzo bedanken we de man en dalen langzaam de heuvel weer af. Op Sweet Lake Beach bestellen we coconut-shakes en paneer pakora en kijken we naar de gevechten die losbasten onder jonge meisjes die de lege flessen verzamelen en naar de paragliders die van de heuvel boven ons komen vliegen. Barth besluit de volgende dag terug te willen komen om ook te gaan vliegen. Hij gaat in het voorjaar een basiscursus doen in Duitsland en dit is een leuk voorproefje.
Aan het einde van de middag wandelen we terug naar Arambol Beach en maken daar nog een fotorondje over het strand. De zon gaat langzaam onder en doopt het strand onder in een warme gloed. Er wordt gedanst, gemasseerd, verkocht, gemijmerd, gemediteerd, gespeeld, mensen draaien hun poi's, anderen liggen te slapen, roken hun jointje of drinken een cocktail. Het kan hier allemaal.
Vlak na zonsondergang rijden we in de schemering terug naar Ashwem. We douchen en gaan op het terras zitten maar na een half uurtje besluit ik even te gaan liggen. Ik voel me niet helemaal optimaal, misschien ietsje teveel zon gehad vandaag. Ik neem twee paracetamolletjes en val in slaap. Aan het einde van de avond word ik nog heel even wakker maar daarna gaat het licht definitief uit. Twas another great day!
Zondag 1 januari 2012 - The Day After...
Toch een beetje brak worden we rond half elf wakker. De tequilakater valt best mee, het is meer dat we vaak wakker zijn geworden van het geknal van vuurwerk en de muziek van de nabije clubs. En als je zo wakker wordt in Goa zit er maar één ding op: een stevig ontbijt en een anti-kater duik! En dat is precies wat we gaan doen. De hele middag doezelen we wat, bestellen af en toe een drankje en duiken als het te warm wordt weer even in de verfrissende golven. En meer valt er over deze dag niet te vertellen.
Dan vergeet ik natuurlijk nog een enorm evenement: de eerste editie van de Nieuwjaarsduik in Goa! De opkomst viel nog wat tegen, maar wat ons betreft is er zeker een nieuwe traditie geboren!
Wel rest nog een vraag: zou het in de toekomst mogelijk zijn om met een 3D-printer oliebollen en/of appelflappen te downloaden en vervolgens te printen? Want die hebben we echt gemist!!
Dan vergeet ik natuurlijk nog een enorm evenement: de eerste editie van de Nieuwjaarsduik in Goa! De opkomst viel nog wat tegen, maar wat ons betreft is er zeker een nieuwe traditie geboren!
Wel rest nog een vraag: zou het in de toekomst mogelijk zijn om met een 3D-printer oliebollen en/of appelflappen te downloaden en vervolgens te printen? Want die hebben we echt gemist!!
Oudejaarsdag
Oudejaarsdag 2011, niks oliebollen, appelflappen en kou en grijs, echter 26 graden om half tien in de ochtend, een lekker zeebriesje, ritselende palmbomen, dartelende vlinders, prachtig groene ijsvogels en twee koeien in de tuin, allebei met de steevaste koereiger naast zich. De enige overeenkomst tussen Nederland en India lijkt vandaag het vroegtijdig geknal van vuurwerk te zijn.
We nemen vandaag een chilldagje op het strand en bespreken tussen de frisse duiken en het dommelen door waar we oudejaarsavond door zullen brengen. We hebben her en der informatie gevraagd over oudejaarsavond in het algemeen in Goa.
Naast het feest in HillTop hebben we geen feesten gevonden die ons aanspreken. Probleem is dat HillTop in Anjuna toch een aardig stukje hier vandaan is en het wordt ons ten zeerste afgeraden om de weg op te gaan. De smalle wegen in Goa zijn absoluut niet berekend op het vele verkeer dat op dit soort dagen de weg op gaat en er schijnen rond de hotspots enorme files te ontstaan. File is tot daar aantoe, maar file in India met deze temperaturen (ook 's nachts wordt het niet kouder dan een graag of 25) en de toeter-cultuur hier lijkt ons niet ideaal. En dan moet je nog maar geluk hebben dat je een taxi vindt. Veel taxichauffeurs feesten zelf eerst tot een uur of twee en gaan dan pas rijden dus de kans dat je niet naar huis kunt op het moment dat je dat wilt is bijzonder klein.
We overwegen ook nog even om naar het strand in Arambol te gaan maar omdat we ook daar niet weten wat we precies aan zullen treffen spelen we, heel saai, op safe en blijven in Ashwem. We eten pas laat en gaan dan naar Meems waar om een uurtje of tien op het strand een kampvuur zal worden aangestoken en een half uurtje voor de jaarwisseling maken we nog even een korte wandeling over het strand om de diverse clubs in de buurt te checken om te zien of er iets van onze gading bij is.
Een paar minuten voor twaalf wordt in de club naast ons (te vroeg) prachtig vuurwerk afgestoken waar iedereen zo door afgeleid is dat twaalf uur een beetje vergeten wordt :-) Maar dan is het zover: 2012!! Overal op de stranden, voor zo ver als we kunnen kijken, wordt schitterend siervuurwerk afgestoken. We staan lange tijd te genieten van het schouwspel en besluiten dan zuidwaarts te lopen om te zien wat er allemaal gebeurt. Er zijn heel veel mensen op het strand, voornamelijk veel Indiers. Voortdurend wordt ons "Happy Newyear" toegeroepen. De buitenlanders zitten allemaal in de clubs. Van house/trance (de Russen) , tot disco (dat zijn de Engelsen) komt voorbij. De duurste club waar voornamelijk de gegoede Indiase jeugd zit vraagt 4000 rupees (€60) entree. En daarvoor krijgen ze platte club en een saaie deco-loze entourage. Wij mengen ons met onze fles tequila tussen het gepeupel op het strand en wandelen heel rustig en romantisch hand-in-hand de ruim twee kilometer terug naar Meems. Wat een verschil met andere oudejaarsnachten!
Op onze kamer kijken we hoe de rest van de wereld 2012 verwelkomt en drinken in afwachting van twaalf uur in Nederland de fles tequila leeg. Het is grappig om nu eens aan den lijve te ondervinden hoe de jaarwisseling langzaam de hele wereld overschuift. Als we over de Arabische Zee heen hadden kunnen kijken hadden we kunnen zien hoe de Verenigde Arabische Emiraten hún oud en nieuw hadden gevierd :-)
Als we om een uur of vijf lokale tijd (half één in Nederland) onze familie en vrienden gelukkig nieuwjaar hebben gewenst vinden we het genoge geweest. Bovendien is de tequila op dus wat heeft wakker blijven nog voor zin?
2012 is rustig maar erg bijzonder begonnen!
We nemen vandaag een chilldagje op het strand en bespreken tussen de frisse duiken en het dommelen door waar we oudejaarsavond door zullen brengen. We hebben her en der informatie gevraagd over oudejaarsavond in het algemeen in Goa.
Naast het feest in HillTop hebben we geen feesten gevonden die ons aanspreken. Probleem is dat HillTop in Anjuna toch een aardig stukje hier vandaan is en het wordt ons ten zeerste afgeraden om de weg op te gaan. De smalle wegen in Goa zijn absoluut niet berekend op het vele verkeer dat op dit soort dagen de weg op gaat en er schijnen rond de hotspots enorme files te ontstaan. File is tot daar aantoe, maar file in India met deze temperaturen (ook 's nachts wordt het niet kouder dan een graag of 25) en de toeter-cultuur hier lijkt ons niet ideaal. En dan moet je nog maar geluk hebben dat je een taxi vindt. Veel taxichauffeurs feesten zelf eerst tot een uur of twee en gaan dan pas rijden dus de kans dat je niet naar huis kunt op het moment dat je dat wilt is bijzonder klein.
We overwegen ook nog even om naar het strand in Arambol te gaan maar omdat we ook daar niet weten wat we precies aan zullen treffen spelen we, heel saai, op safe en blijven in Ashwem. We eten pas laat en gaan dan naar Meems waar om een uurtje of tien op het strand een kampvuur zal worden aangestoken en een half uurtje voor de jaarwisseling maken we nog even een korte wandeling over het strand om de diverse clubs in de buurt te checken om te zien of er iets van onze gading bij is.
Een paar minuten voor twaalf wordt in de club naast ons (te vroeg) prachtig vuurwerk afgestoken waar iedereen zo door afgeleid is dat twaalf uur een beetje vergeten wordt :-) Maar dan is het zover: 2012!! Overal op de stranden, voor zo ver als we kunnen kijken, wordt schitterend siervuurwerk afgestoken. We staan lange tijd te genieten van het schouwspel en besluiten dan zuidwaarts te lopen om te zien wat er allemaal gebeurt. Er zijn heel veel mensen op het strand, voornamelijk veel Indiers. Voortdurend wordt ons "Happy Newyear" toegeroepen. De buitenlanders zitten allemaal in de clubs. Van house/trance (de Russen) , tot disco (dat zijn de Engelsen) komt voorbij. De duurste club waar voornamelijk de gegoede Indiase jeugd zit vraagt 4000 rupees (€60) entree. En daarvoor krijgen ze platte club en een saaie deco-loze entourage. Wij mengen ons met onze fles tequila tussen het gepeupel op het strand en wandelen heel rustig en romantisch hand-in-hand de ruim twee kilometer terug naar Meems. Wat een verschil met andere oudejaarsnachten!
Op onze kamer kijken we hoe de rest van de wereld 2012 verwelkomt en drinken in afwachting van twaalf uur in Nederland de fles tequila leeg. Het is grappig om nu eens aan den lijve te ondervinden hoe de jaarwisseling langzaam de hele wereld overschuift. Als we over de Arabische Zee heen hadden kunnen kijken hadden we kunnen zien hoe de Verenigde Arabische Emiraten hún oud en nieuw hadden gevierd :-)
Als we om een uur of vijf lokale tijd (half één in Nederland) onze familie en vrienden gelukkig nieuwjaar hebben gewenst vinden we het genoge geweest. Bovendien is de tequila op dus wat heeft wakker blijven nog voor zin?
2012 is rustig maar erg bijzonder begonnen!
Vrijdag 30 december 2011 - Vagator & Anjuna
Het is half twaalf voor we op de scooterjes zitten. Het wennen op de harde matrassen wil nog steeds niet zo lukken en het vroeg opstaan daarom ook niet. Daarnaast is het vandaag ook nog eens bijzonder heet, tegen de 35 graden. Tot nu toe hebben we weinig last van de warmte gehad maar nu wel.
We rijden richting Vagator, de wind voelt als een warme föhn. Onderweg wordt onze aandacht getrokken door een restaurantje met een wel heel bekende naam "Little Goa"! Origineel gevonden ;-)
In Vagator gaan we op zoek naar Hill Top, de locatie waar morgenavond een nieuwjaarsfeest wordt georganiseerd waar we mogelijk heen willen. We vinden het zonder problemen en besluiten even binnen te gaan kijken hoe het eruit ziet. Bij de ingang staan een soort dranghekken gemaakt van bamboe. Dat ziet er toch gelijk een stuk vriendelijker uit dan met van die ijzeren dingen bij ons! Binnen is men druk bezig met de deco's. Er is een grote ronde dansvloer met daartussen palmbomen waarvan de stammen in mooie fluoriserende kleuren geverfd zijn. Het ziet er mooi en uitnodigend uit en onze nieuwsgierigheid is bevredigd.
We rijden door naar Vagator Beach, waar we vorig jaar ook geweest zijn. Was het er vorig jaar rustig en mooi, nu stikt het er van de (voornamelijk Indiase) toeristen en het ziet er vervallen en afgeragd uit. We besluiten onze dorstige kelen dan maar in Anjuna te smeren, stappen andermaal op het scootertje (ik mag het verkleinwoord eigenlijk niet meer gebruiken van Barth, hij vindt ze best stoer) en gaan naar Anjuna Beach. En ook dat is een shock. Vorig jaar was er bijna niemand, nu is het er bomvol met mensen, auto's, bussen en scooters. Op de grote open ruimte bij het busstation is men druk doende de laatste hand aan de voorbereidingen van een feest te leggen en uit de eettentjes aan de rand van de klippen klinkt keihard psytrance. Het grappige is dat er hier gewoon gezinnen met kinderen en oudere mensen zitten, niemand die vraagt of het wat zachter kan. Daar moet je in Nederland niet mee aankomen :-)
We zitten er een uurtje of twee, eten en drinken wat en kijken naar de Indiërs beneden ons op de rotsen die de meest gevaarlijke capriolen uithalen om stoer op de foto te komen. Wat steevast resulteert in een nat pak of een standje van de lifeguards.
We tuffen rustig terug naar Ashwem en nemen daar nog even frisse duik, iets waar je echt wel behoefte aan hebt na een dag op de Indiase wegen!
's Avonds genieten we van een bloedrode zonsondergang en daarna van een pizza uit de houtgestookte oven. Wat kan het leven soms toch lekker simpel zijn... :-)
Als we laat 's avonds nog even ons terras zitten horen we opeens hartverscheurend gemiauw, of eigenlijk ge-ieuw. Het blijkt een piepjong kitten, zeker niet meer dan twee weken oud. Een stel uit de Oekraine, mede-hotelgasten, heeft het kitten onderweg gevonden en het meegenomen hierheen. Ze hebben hem min of meer geadopteerd en geven hem eten en drinken. Zonder hen maakt het kitten geen enkele kans, maar het is wel een handenbindertje. Ze geven hem even aan mij en het duurt zeker een kwartier voordat hij eindelijk tot rust komt en in mijn handen in slaap valt. Na een tijdje komen Oleg en zijn vriendin hem weer halen, maar ook nadat we later al in bed liggen horen we het kitten nog klaaglijk ieuwen...
We rijden richting Vagator, de wind voelt als een warme föhn. Onderweg wordt onze aandacht getrokken door een restaurantje met een wel heel bekende naam "Little Goa"! Origineel gevonden ;-)
In Vagator gaan we op zoek naar Hill Top, de locatie waar morgenavond een nieuwjaarsfeest wordt georganiseerd waar we mogelijk heen willen. We vinden het zonder problemen en besluiten even binnen te gaan kijken hoe het eruit ziet. Bij de ingang staan een soort dranghekken gemaakt van bamboe. Dat ziet er toch gelijk een stuk vriendelijker uit dan met van die ijzeren dingen bij ons! Binnen is men druk bezig met de deco's. Er is een grote ronde dansvloer met daartussen palmbomen waarvan de stammen in mooie fluoriserende kleuren geverfd zijn. Het ziet er mooi en uitnodigend uit en onze nieuwsgierigheid is bevredigd.
We rijden door naar Vagator Beach, waar we vorig jaar ook geweest zijn. Was het er vorig jaar rustig en mooi, nu stikt het er van de (voornamelijk Indiase) toeristen en het ziet er vervallen en afgeragd uit. We besluiten onze dorstige kelen dan maar in Anjuna te smeren, stappen andermaal op het scootertje (ik mag het verkleinwoord eigenlijk niet meer gebruiken van Barth, hij vindt ze best stoer) en gaan naar Anjuna Beach. En ook dat is een shock. Vorig jaar was er bijna niemand, nu is het er bomvol met mensen, auto's, bussen en scooters. Op de grote open ruimte bij het busstation is men druk doende de laatste hand aan de voorbereidingen van een feest te leggen en uit de eettentjes aan de rand van de klippen klinkt keihard psytrance. Het grappige is dat er hier gewoon gezinnen met kinderen en oudere mensen zitten, niemand die vraagt of het wat zachter kan. Daar moet je in Nederland niet mee aankomen :-)
We zitten er een uurtje of twee, eten en drinken wat en kijken naar de Indiërs beneden ons op de rotsen die de meest gevaarlijke capriolen uithalen om stoer op de foto te komen. Wat steevast resulteert in een nat pak of een standje van de lifeguards.
We tuffen rustig terug naar Ashwem en nemen daar nog even frisse duik, iets waar je echt wel behoefte aan hebt na een dag op de Indiase wegen!
's Avonds genieten we van een bloedrode zonsondergang en daarna van een pizza uit de houtgestookte oven. Wat kan het leven soms toch lekker simpel zijn... :-)
Als we laat 's avonds nog even ons terras zitten horen we opeens hartverscheurend gemiauw, of eigenlijk ge-ieuw. Het blijkt een piepjong kitten, zeker niet meer dan twee weken oud. Een stel uit de Oekraine, mede-hotelgasten, heeft het kitten onderweg gevonden en het meegenomen hierheen. Ze hebben hem min of meer geadopteerd en geven hem eten en drinken. Zonder hen maakt het kitten geen enkele kans, maar het is wel een handenbindertje. Ze geven hem even aan mij en het duurt zeker een kwartier voordat hij eindelijk tot rust komt en in mijn handen in slaap valt. Na een tijdje komen Oleg en zijn vriendin hem weer halen, maar ook nadat we later al in bed liggen horen we het kitten nog klaaglijk ieuwen...
donderdag 29 december 2011
Donderdag 29 december 2011 - Go(a) with the flow(a)
Het slapen wil aldoor nog niet zo geweldig lukken. De bedden zijn zoals altijd in India weer eens keihard en dat is als verwende westerling altijd weer wennen. Het is dus al een uurtje of negen als we opstaan en rustig douchen en onze spullen pakken. We gaan vandaag naar Arambol Beach, hét hippie-strand van Goa. De afgelopen jaren zijn de hippies steeds noorderlijker getrokken in verband met de opkomst van de grote (dure) resorts en clubs. Arambol is nu de place to be. Er is dan nog één stapje hoger en dat is het relatief maagdelijke Querim waar we enkele dagen geleden geweest zijn en dan houdt het voor hen echt op in Goa.
Voor we bij het strand komen rijden we eerst door wel een kilometer aan winkeltjes en eettentjes, ook hier weer volgestouwd met kleurrijke kleding en Indiase spulletjes. Het is er druk maar gezellig. We gaan eerst ontbijten aan het strand en zoeken dan een paar comfortabele strandstoelen. Deze zijn gratis mits je met enige regelmaat iets te drinken of te eten bestelt bij het eettentje waar ze bijhoren.
Het is op het strand druk maar erg gezellig. Er wordt gezond, gezwommen, gegeten, gedronken, geslapen, gespeeld en muziek gemaakt. En er wordt getracht te verkopen. We hebben vandaag zeker honderd keer per persoon 'no thank you' gezegd tegen vrouwen die kleding, sari's en sieraden verkopen, mannen die massages aanbieden en ongevraagd aan je tenen beginnen te trekken (wegwezen, niemand komt aan mijn voeten behalve ikzelf!), ananas- en mango verkopers, jongens met cd's en dvd's en weet ik wat allemaal nog meer. En er lopen honden en koeien en bedelaarsters met hun baby's op de arm en een paar vuile kleintjes aan hun rokken. Die zijn het moeilijkst om nee tegen te zeggen. Het wordt aan alle kanten afgeraden om te doen. Er zijn tijden geweest dat ouders de benen of armen van hun kinderen braken zodat ze medelijden zouden opwekken en dus veel geld met bedelen op zouden kunnen halen. Door het niet geven aan bedelaars ontmoedig je dit. Maar moeilijk is het wel als je kindjes van vijf of zes jaar met een angstige blik in hun ogen onder strandstoelen ziet kruipen om de lege plastic en glazen flessen te verzamelen. Hier krijgen ze een paar rupees voor. En je weet dat deze kinderen in dit India geen enkele kans maken...
Tegen vijven rijden we naar huis. Grappig, ik zie mezelf 'huis' typen. Dat zegt iets over hoe we ons voelen in Meems :-) Het is een typische namiddag in India. Het licht is warm en spreidt zich over de velden. Je ruikt de geur van houtvuren vermengd met wierook en kruiden. Ik denk dat dit mijn favoriete tijd van de dag is, zo tussen half vijf en half zes. Hier is India op haar mooist...
Eenmaal in Meems (wat trouwens 'Madams" betekent, en daarmee worden de blanke dames in India bedoeld) douchen we en zitten we lang op ons terras voor we gaan eten. We zijn anderhalve dag niet in het oude deel van Meems geweest en worden onthaald alsof we weken weg zijn geweest. Iedereen wil weten hoe het met de bagage is afgelopen en hoe het nu met mij is. Ook Rashid en Maila, de eigenaren, komen langs voor een praatje. Hier verblijven is alsof je bij goede vrienden verblijft. Als je ooit naar Goa wilt komen, verblijf dan hier, het is een heerlijke plek!
Als we rond elven weer op ons terras zitten en ik de blog bijwerkt blijf ik me ergeren aan het feit dat er slechts tien postst op onze site worden weergegeven. Tijd voor een experimentje. Middels een app op de iPad (LogMeIn Ignition) proberen we de MacMini thuis te bereiken. Dat lukt. Dan openen we het programma waarmee ik onze site onderhoud, Rapidweaver. Dat lukt ook. Ik wijzig de instelling voor het aantal te tonen posts op de pagina naar 100, sla de pagina op en publiceer hem. Ook dat lukt! Geweldig, wat is de wereld van de techniek toch mooi tegenwoordig! Nu kunnen we rustig slapen...
Voor we bij het strand komen rijden we eerst door wel een kilometer aan winkeltjes en eettentjes, ook hier weer volgestouwd met kleurrijke kleding en Indiase spulletjes. Het is er druk maar gezellig. We gaan eerst ontbijten aan het strand en zoeken dan een paar comfortabele strandstoelen. Deze zijn gratis mits je met enige regelmaat iets te drinken of te eten bestelt bij het eettentje waar ze bijhoren.
Het is op het strand druk maar erg gezellig. Er wordt gezond, gezwommen, gegeten, gedronken, geslapen, gespeeld en muziek gemaakt. En er wordt getracht te verkopen. We hebben vandaag zeker honderd keer per persoon 'no thank you' gezegd tegen vrouwen die kleding, sari's en sieraden verkopen, mannen die massages aanbieden en ongevraagd aan je tenen beginnen te trekken (wegwezen, niemand komt aan mijn voeten behalve ikzelf!), ananas- en mango verkopers, jongens met cd's en dvd's en weet ik wat allemaal nog meer. En er lopen honden en koeien en bedelaarsters met hun baby's op de arm en een paar vuile kleintjes aan hun rokken. Die zijn het moeilijkst om nee tegen te zeggen. Het wordt aan alle kanten afgeraden om te doen. Er zijn tijden geweest dat ouders de benen of armen van hun kinderen braken zodat ze medelijden zouden opwekken en dus veel geld met bedelen op zouden kunnen halen. Door het niet geven aan bedelaars ontmoedig je dit. Maar moeilijk is het wel als je kindjes van vijf of zes jaar met een angstige blik in hun ogen onder strandstoelen ziet kruipen om de lege plastic en glazen flessen te verzamelen. Hier krijgen ze een paar rupees voor. En je weet dat deze kinderen in dit India geen enkele kans maken...
Tegen vijven rijden we naar huis. Grappig, ik zie mezelf 'huis' typen. Dat zegt iets over hoe we ons voelen in Meems :-) Het is een typische namiddag in India. Het licht is warm en spreidt zich over de velden. Je ruikt de geur van houtvuren vermengd met wierook en kruiden. Ik denk dat dit mijn favoriete tijd van de dag is, zo tussen half vijf en half zes. Hier is India op haar mooist...
Eenmaal in Meems (wat trouwens 'Madams" betekent, en daarmee worden de blanke dames in India bedoeld) douchen we en zitten we lang op ons terras voor we gaan eten. We zijn anderhalve dag niet in het oude deel van Meems geweest en worden onthaald alsof we weken weg zijn geweest. Iedereen wil weten hoe het met de bagage is afgelopen en hoe het nu met mij is. Ook Rashid en Maila, de eigenaren, komen langs voor een praatje. Hier verblijven is alsof je bij goede vrienden verblijft. Als je ooit naar Goa wilt komen, verblijf dan hier, het is een heerlijke plek!
Als we rond elven weer op ons terras zitten en ik de blog bijwerkt blijf ik me ergeren aan het feit dat er slechts tien postst op onze site worden weergegeven. Tijd voor een experimentje. Middels een app op de iPad (LogMeIn Ignition) proberen we de MacMini thuis te bereiken. Dat lukt. Dan openen we het programma waarmee ik onze site onderhoud, Rapidweaver. Dat lukt ook. Ik wijzig de instelling voor het aantal te tonen posts op de pagina naar 100, sla de pagina op en publiceer hem. Ook dat lukt! Geweldig, wat is de wereld van de techniek toch mooi tegenwoordig! Nu kunnen we rustig slapen...
Woensdag 28 december 2011 - Eindelijk is ook onze bagage aangekomen en de Anjuna Flea Market
Al op tijd zitten we in de taxi naar het Dabolim vliegveld. Hetbis spannend: zouden er één of twee rugzakken staan? De reis duurt beduidend langer dan de heenreis de nacht dat we aankwamen. Vooral in de stadjes is het razend druk op de weg, volgens onze chauffeur omdat er vooral ook veel Indiase toeristen zijn. Veel hebben de dagen na kerst vrij en komen naar Goa.
Als we na een dikke anderhalf rijden uur eindelijk op het vliegveld zijn mogen we niet zomaar het gebouw in. Naar wat ons later uitgelegd wordt is Dabolim ook een marinevliegveld en zijn de veiligheidsmaatregelen daarom goter dan op gewone vliegvelden in India. Die extra maatregelen bestaan eruit dat we eerst een permit bij the Bureau of Civil Aviation Security moeten halen. Dat klinkt stoerder dan het is: bij een loket (een keurig uit het glas, wat versierd is met allerlei kerst- en nieuwjaarsgroeten gesneden rondje met een aantal mannetjes erachter) moet Barth een formulier invullen. Er mag slechts één persoon straks het vliegveld in, waarschijnlijk omdat ze geen zin hebben om twee passen aan te maken. Daarna moet hij voor een ander keurig rondje gaan staan waar een camera achter hangt. Hiermee wordt een foto te gemaakt, vervolgens worden alle gegevens in de computer ingevoerd en uiteindelijk komt er een formulier uit de printer. Dit formulier wordt weer door twee mannen getekend en een derde zet er een stempel op en dan wordt ie op maat geknipt en mooi gelamineerd. Pasnummer 0009252 is een uur geldig. Het heeft een half uur geduurd om hem aan te maken...
We lopen terug naar de ingang en Barth gaat alleen verder richting customs. Na een tijdje zie ik hem achter een mannetje aanlopen naar de andere kant van de aankomsthal. Het lijkt uren te duren voor hij weer naar buiten komt maar dan steekt hij zijn duim omhoog. Mijn rugzak is er ook! De opluchting is groot. De rest van de vakantie kunnen we dus genieten in plaats van allerlei zaken te regelen. Na een minuut of tien zie ik mijn rugzak eindelijk door het scanapparaat aan komen glijden en even later die van Barth. Hij laadt ze op een trolley en loopt dan weer met trolley achter het mannetje aan. Daarna duurt het weer minuten voor hij weer naar buiten komt, nu met twee mannetjes. De rugzakken worden uitgebreid bekeken en dan verdwijnen ze alledrie weer naar binnen. Als Barth eindelijk weer naar buiten komt is het eindelijk zover dat hij de rugzakken mee mag nemen. Het ene mannetje komt met hem mee, het blijkt dat voor elk stuks bagage een apart vermissingsformulier aangemaakt had moeten worden maar dat hebben ze bij aankomt niet gedaan. Er moest daarom eerst van alles worden geverifieerd en ingevuld en nu moet ik zelf nog tekenen voor de ontvangst. Ik bekijk de rugzak nog een keer en zet dan mijn handtekening. Het mannetje groet ons en loopt weg. Eindelijk hebben we onze rugzakken terug!! :-)) Als we in de auto zitten vertelt Barth dat de man van de customs nog even zichzelf verrijkt heeft door hem 'A gift for Christmas' te vragen, weer een mooi staaltje van de Indiase corrputie. Ik had 'm voor z'n bek geslagen maar Barth, wijs als ie is, besloot hem 500 Rs (6 euro) te geven. Ik denk dat dat ook de enige juiste actie was in dit geval, hij moest per slot van rekening nog wel iets van de man. Ach, z'n karma achterhaalt hem wel ;)
Als we na een lange en warme autorit tegen tweeen weer in Meems zijn checken we even de inhoud en stappen dan op de scootertjes. Doel is de wekelijkse Flea Market in Anjuna. Toen we hier vorig jaar juli waren werd de vlooienmarkt niet gehouden omdat het off-season was. Maar nu willen we het graag meemaken. Als we in de buurt van Anjuna komen herkennen we allerlei punten: hier hebben we vorig jaar met Tarah ook rondgetuft. Zo jammer dat ze er nu niet weer bij is :((
We gaan eerst naar de German Bakery om te lunchen. Ook deze was vorig jaar gesloten maar nu is het er druk, sfeervol en gezellig. En dan zetten we koers naar de Flea Market. Wat we daar aantreffen is ongelooflijk. Er staan honderden auto's, scooters en motoren. Zover als we kunnen kijken staan kraampjes. Het is een bonte mengeling van kleding, GBR (goed-bedoelde-rotzooi), cd's en dvd's, ijsverkopers, eettentjes en mensen. Voorsl veel mensen. Heel veel mensen. Uit boxen klinkt Indiase muziek en trance/psytrance. Er lopen hippies, über-hippies, neo-hippies, wannabe-hippies, bustoeristen, verkopers en politie. We hebben nog nooit zoiets gezien. De eerste indruk is overweldigend maar we duiken er in en laten het over ons heenkomen. Foto's kunnen helaas nooit recht doen aan deze georganiseerde chaos, maar onder deze post een kleine impressie.
We lopen er een tijdje rond, kopen een mooie ring voor onze Tarah maar verder niets. Het is tegen sluitingstijd en we besluiten volgende week nog een keer te gaan om te shoppen maar dan vroeger op de dag. Als we terugkomen bij de scooters blijkt er een file te staan op het kleine weggetje dat naar de markt leidt. Ook op de grotere weg staat het helemaal vast. Arme bewoners van Anjuna... Het kost ons wel een half uur om het kleine dorpje uit te komen. We proberen nog even naar de kust te komen maar de chaos wordt steeds groter en we hebben niet veel tijd meer voor de zon ondergaat en daarna wordt het snel donker. En in India wil je niet in het donker de weg op. Naast dat de Indiers rijden als maniakken heb je ook de dronken toeristen op snelle Enfields en scootertjes, vrijwel onzichtbare voetgangers en niet te vergeten de koeien. Het gaat niet lukken, het laatste kwartier moeten we door het donker. Ik ben blij als we zonder kleerscheuren weer in Meems zijn.
We eten in een tentje aan het strand: Barth een lasagne met een Indiase twist en ik Chicken Hariyali Tikka: kipfilet in een zalige marinade van onder andere koriander en munt gebakken in de tandoori oven. Mmmmmm....
De golven ruisen beneden ons, er klinkt heerlijke muziek, het eten is fantastisch, de Kingfisher biertjes zijn koud en de liefde van mijn leven zit naast mij. Wauw...
Als we na een dikke anderhalf rijden uur eindelijk op het vliegveld zijn mogen we niet zomaar het gebouw in. Naar wat ons later uitgelegd wordt is Dabolim ook een marinevliegveld en zijn de veiligheidsmaatregelen daarom goter dan op gewone vliegvelden in India. Die extra maatregelen bestaan eruit dat we eerst een permit bij the Bureau of Civil Aviation Security moeten halen. Dat klinkt stoerder dan het is: bij een loket (een keurig uit het glas, wat versierd is met allerlei kerst- en nieuwjaarsgroeten gesneden rondje met een aantal mannetjes erachter) moet Barth een formulier invullen. Er mag slechts één persoon straks het vliegveld in, waarschijnlijk omdat ze geen zin hebben om twee passen aan te maken. Daarna moet hij voor een ander keurig rondje gaan staan waar een camera achter hangt. Hiermee wordt een foto te gemaakt, vervolgens worden alle gegevens in de computer ingevoerd en uiteindelijk komt er een formulier uit de printer. Dit formulier wordt weer door twee mannen getekend en een derde zet er een stempel op en dan wordt ie op maat geknipt en mooi gelamineerd. Pasnummer 0009252 is een uur geldig. Het heeft een half uur geduurd om hem aan te maken...
We lopen terug naar de ingang en Barth gaat alleen verder richting customs. Na een tijdje zie ik hem achter een mannetje aanlopen naar de andere kant van de aankomsthal. Het lijkt uren te duren voor hij weer naar buiten komt maar dan steekt hij zijn duim omhoog. Mijn rugzak is er ook! De opluchting is groot. De rest van de vakantie kunnen we dus genieten in plaats van allerlei zaken te regelen. Na een minuut of tien zie ik mijn rugzak eindelijk door het scanapparaat aan komen glijden en even later die van Barth. Hij laadt ze op een trolley en loopt dan weer met trolley achter het mannetje aan. Daarna duurt het weer minuten voor hij weer naar buiten komt, nu met twee mannetjes. De rugzakken worden uitgebreid bekeken en dan verdwijnen ze alledrie weer naar binnen. Als Barth eindelijk weer naar buiten komt is het eindelijk zover dat hij de rugzakken mee mag nemen. Het ene mannetje komt met hem mee, het blijkt dat voor elk stuks bagage een apart vermissingsformulier aangemaakt had moeten worden maar dat hebben ze bij aankomt niet gedaan. Er moest daarom eerst van alles worden geverifieerd en ingevuld en nu moet ik zelf nog tekenen voor de ontvangst. Ik bekijk de rugzak nog een keer en zet dan mijn handtekening. Het mannetje groet ons en loopt weg. Eindelijk hebben we onze rugzakken terug!! :-)) Als we in de auto zitten vertelt Barth dat de man van de customs nog even zichzelf verrijkt heeft door hem 'A gift for Christmas' te vragen, weer een mooi staaltje van de Indiase corrputie. Ik had 'm voor z'n bek geslagen maar Barth, wijs als ie is, besloot hem 500 Rs (6 euro) te geven. Ik denk dat dat ook de enige juiste actie was in dit geval, hij moest per slot van rekening nog wel iets van de man. Ach, z'n karma achterhaalt hem wel ;)
Als we na een lange en warme autorit tegen tweeen weer in Meems zijn checken we even de inhoud en stappen dan op de scootertjes. Doel is de wekelijkse Flea Market in Anjuna. Toen we hier vorig jaar juli waren werd de vlooienmarkt niet gehouden omdat het off-season was. Maar nu willen we het graag meemaken. Als we in de buurt van Anjuna komen herkennen we allerlei punten: hier hebben we vorig jaar met Tarah ook rondgetuft. Zo jammer dat ze er nu niet weer bij is :((
We gaan eerst naar de German Bakery om te lunchen. Ook deze was vorig jaar gesloten maar nu is het er druk, sfeervol en gezellig. En dan zetten we koers naar de Flea Market. Wat we daar aantreffen is ongelooflijk. Er staan honderden auto's, scooters en motoren. Zover als we kunnen kijken staan kraampjes. Het is een bonte mengeling van kleding, GBR (goed-bedoelde-rotzooi), cd's en dvd's, ijsverkopers, eettentjes en mensen. Voorsl veel mensen. Heel veel mensen. Uit boxen klinkt Indiase muziek en trance/psytrance. Er lopen hippies, über-hippies, neo-hippies, wannabe-hippies, bustoeristen, verkopers en politie. We hebben nog nooit zoiets gezien. De eerste indruk is overweldigend maar we duiken er in en laten het over ons heenkomen. Foto's kunnen helaas nooit recht doen aan deze georganiseerde chaos, maar onder deze post een kleine impressie.
We lopen er een tijdje rond, kopen een mooie ring voor onze Tarah maar verder niets. Het is tegen sluitingstijd en we besluiten volgende week nog een keer te gaan om te shoppen maar dan vroeger op de dag. Als we terugkomen bij de scooters blijkt er een file te staan op het kleine weggetje dat naar de markt leidt. Ook op de grotere weg staat het helemaal vast. Arme bewoners van Anjuna... Het kost ons wel een half uur om het kleine dorpje uit te komen. We proberen nog even naar de kust te komen maar de chaos wordt steeds groter en we hebben niet veel tijd meer voor de zon ondergaat en daarna wordt het snel donker. En in India wil je niet in het donker de weg op. Naast dat de Indiers rijden als maniakken heb je ook de dronken toeristen op snelle Enfields en scootertjes, vrijwel onzichtbare voetgangers en niet te vergeten de koeien. Het gaat niet lukken, het laatste kwartier moeten we door het donker. Ik ben blij als we zonder kleerscheuren weer in Meems zijn.
We eten in een tentje aan het strand: Barth een lasagne met een Indiase twist en ik Chicken Hariyali Tikka: kipfilet in een zalige marinade van onder andere koriander en munt gebakken in de tandoori oven. Mmmmmm....
De golven ruisen beneden ons, er klinkt heerlijke muziek, het eten is fantastisch, de Kingfisher biertjes zijn koud en de liefde van mijn leven zit naast mij. Wauw...
dinsdag 27 december 2011
Dinsdag 27 december 2011 - Chillin' @ the beach & the quest for meds...
Het blijft lastig te onthouden dat het december is. Bij het intikken van de maand boven de entries in de posts wil ik aldoor juli intikken :-)
Maar het is wel degelijk bijna Oud en Nieuw en we zitten wel degelijk in Goa in december. En nog steeds zonder bagage. Het dagelijkse ochtend telefoontje levert nog steeds geen nieuwe informatie over mijn rugzak op. Ik besluit ook zelf nog de ingeslapen klinkende Qatar-medewerker ervan te overtuigen dat "I am waiting" mij niet echt vertrouwenswekkend in de oren klinkt en ik echt mijn medicijnen nodig heb maar ik voel het rechtstreeks het andere oor uitgaan. Vanmiddag om half vier mogen we weer bellen. Fijn..
We halen onze zwemspullen, lopen maar weer eens naar het mini-winkeltje waar ze echt álles verkopen en waarvan het vriendelijke meisje ons altijd blij lachend ziet komen en kopen badhanddoeken. Wij alleen zijn al verantwoordelijk voor een dubbele weekomzet volgens mij. De rest van de dag brengen we door aan het strand, heerlijk op de strandstoeltjes in de zon of desgewenst de schaduw van de palmbladeren afdakjes. Ieder half uur komt iemand vragen of wel iets willen eten of drinken dus ook de lunch van humus, baba ganoush, salade en een vegaburger eten we met uitzicht op de af- en aanrollende golven. Het enige harde werken bestaat uit het afwimpelen van de oneindige stroom aan verkopers m/v, die ons fruit, kleding, sieraden, ijs, cd's en weet ik wat nog meer willen verkopen. Dat kan soms wat vermoeiend zijn als je drie keer in vijf minuten dezelfde vragen moet beantwoorden en helemaal als ze bij je gaan zitten maar je moet er ook bewondering voor hebben, wij zouden het gesjouw met die zware stapels kleding op het hete strand geen dag volhouden. Dus blijven we vriendelijk...
Als het telefoontje van half vier wederom geen resultaat oplevert blijven we nog even op het strand en gaan dan terug naar onze kamer. We besluiten de volgende ochtend in ieder geval de rugzak van Barth te halen: twee maal anderhalf uur in de taxi naar het vliegveld en terug plus de tijd die we kwijt gaan zijn aan het door de douane krijgen van de bagage. En dat laatste verbaast ons, want normaliter wordt de bagage wel afgeleverd bij het hotel. Ik heb inmiddels al wat onderzoek gedaan naar het doen van een claim bij Qatar Airways maar dat ziet er ook niet erg bemoedigend uit. Feit is dat nog steeds niemand weet waar mijn rugzak is. En ook TNT-post heeft nog steeds niets van zich laten horen. Tja, dit blijft India.
Na het eten hebben we eindelijk weer internet en krijg ik een berichtje dat TNT de medicijnen niet heeft kunnen versturen per express, dat moet aangetekend en dát kan 5 tot 10 dagen duren. En dan zijn we al weer thuis... Dat doet ons besluiten om morgen eerst de rugzak van Barth te gaan halen en dan in het plaatsje Mapusa hier niet ver vandaan te proberen om vervangende medicijnen te vinden. Ik geef het weinig kans maar wie weet. Het wordt echt 'a holiday with a quest', niks twee weken ontspannen aan het water...
Maar het is wel degelijk bijna Oud en Nieuw en we zitten wel degelijk in Goa in december. En nog steeds zonder bagage. Het dagelijkse ochtend telefoontje levert nog steeds geen nieuwe informatie over mijn rugzak op. Ik besluit ook zelf nog de ingeslapen klinkende Qatar-medewerker ervan te overtuigen dat "I am waiting" mij niet echt vertrouwenswekkend in de oren klinkt en ik echt mijn medicijnen nodig heb maar ik voel het rechtstreeks het andere oor uitgaan. Vanmiddag om half vier mogen we weer bellen. Fijn..
We halen onze zwemspullen, lopen maar weer eens naar het mini-winkeltje waar ze echt álles verkopen en waarvan het vriendelijke meisje ons altijd blij lachend ziet komen en kopen badhanddoeken. Wij alleen zijn al verantwoordelijk voor een dubbele weekomzet volgens mij. De rest van de dag brengen we door aan het strand, heerlijk op de strandstoeltjes in de zon of desgewenst de schaduw van de palmbladeren afdakjes. Ieder half uur komt iemand vragen of wel iets willen eten of drinken dus ook de lunch van humus, baba ganoush, salade en een vegaburger eten we met uitzicht op de af- en aanrollende golven. Het enige harde werken bestaat uit het afwimpelen van de oneindige stroom aan verkopers m/v, die ons fruit, kleding, sieraden, ijs, cd's en weet ik wat nog meer willen verkopen. Dat kan soms wat vermoeiend zijn als je drie keer in vijf minuten dezelfde vragen moet beantwoorden en helemaal als ze bij je gaan zitten maar je moet er ook bewondering voor hebben, wij zouden het gesjouw met die zware stapels kleding op het hete strand geen dag volhouden. Dus blijven we vriendelijk...
Als het telefoontje van half vier wederom geen resultaat oplevert blijven we nog even op het strand en gaan dan terug naar onze kamer. We besluiten de volgende ochtend in ieder geval de rugzak van Barth te halen: twee maal anderhalf uur in de taxi naar het vliegveld en terug plus de tijd die we kwijt gaan zijn aan het door de douane krijgen van de bagage. En dat laatste verbaast ons, want normaliter wordt de bagage wel afgeleverd bij het hotel. Ik heb inmiddels al wat onderzoek gedaan naar het doen van een claim bij Qatar Airways maar dat ziet er ook niet erg bemoedigend uit. Feit is dat nog steeds niemand weet waar mijn rugzak is. En ook TNT-post heeft nog steeds niets van zich laten horen. Tja, dit blijft India.
Na het eten hebben we eindelijk weer internet en krijg ik een berichtje dat TNT de medicijnen niet heeft kunnen versturen per express, dat moet aangetekend en dát kan 5 tot 10 dagen duren. En dan zijn we al weer thuis... Dat doet ons besluiten om morgen eerst de rugzak van Barth te gaan halen en dan in het plaatsje Mapusa hier niet ver vandaan te proberen om vervangende medicijnen te vinden. Ik geef het weinig kans maar wie weet. Het wordt echt 'a holiday with a quest', niks twee weken ontspannen aan het water...
Maandag 26 december 2011 - Scooteren en een slecht feestje met goede muziek
Tweede Kerstdag. We slapen lang uit, pas na tienen komen we in beweging om te gaan douchen en ontbijten. Dan maar weer eens bellen met Qatar Airlines. Het goede nieuws is dat de bagage van Barth inmiddels in Goa is aangekomen met de vlucht van vannacht vanuit Doha. Die kunnen we ophalen, maar van mijn rugzak is nog altijd geen spoor. Dus ook vandaag geen medicijnen... Tot nu toe gaat het gelukkig redelijk goed zonder maar het is een kwestie van tijd voor mijn darmen gaan reageren op het gebrek aan medicijnen.
We laten het niet ook deze dag negatief beinvloeden, besluiten we. Dus starten we onze scootertjes en zetten koers richting noorden van de provincie Goa. Het eerste stuk gaat langs het strand en we staan om de haverklap stil om foto's te maken. Bij Mandrem Beach wordt door een aantal mannen gevist met grote netten en we zien een aantal prachtig gemaakte kerststalletjes, compleet met kindeke Jezus, schapen en wijzen. Dat maakt Goa mede zo leuk: het is heel erg India, maar tegelijk ook weer totaal niet!
Na een tijdje gaan we iets meer het binnenland in. We willen eigenlijk naar Arambol Beach maar missen blijkbaar een afslag want na verloop van tijd komen we bij Querim Beach, wat bijna het meest noordelijke puntje van Goa is. Het strand hier blijkt nog vrijwel ongerept. Er staan een paar strandhutjes maar geen hotels en clubs. Zo moet het er tot voor een aantal jaren geleden overal in Goa hebben uitgezien... We eten en drinken er iets en genieten van de rust. Daarna maar weer op het scootertje, op zoek naar de afslag richting Arambol. Halverwege hoor ik Barth roepen "ik denk dat mijn benzine op is" waarna hij abrupt stilstaat. De benzinemeters van onze scooters zijn kapot dus is het slecht te zien wanneer we moeten tanken. Tot onze grote hilariteit staat we vrijwel pal voor een reparatieshopje voor motoren en scooters en daar kunnen we een half litertje benzine krijgen, voldoende tot aan de bezinepomp bij Arambol.
Arambol halen we helaas niet. Mijn darmen spelen op en ik wil zo snel mogelijk terug zijn in het hotel mocht de Grote Ellende beginnen. We zitten een tijdje op ons terras en als ik het idee heb dat het veilig is gaan we tot zonsondergang nog even aan het strand liggen en zwemmen. Bij de buren, Micasa, is inmiddels een feestje met lekkere progressive bezig. De eigenaren en de gasten van Meems die we spreken zijn er niet blij mee. Het hoge aantal decibellen en de muziekstijl jaagt de klanten weg maar ze zijn vooral erg negatief over de eigenaren van Micasa. Er schijnt in vrouwen en extreme harddrugs gehandeld te worden en er zijn de laatste tijd banden met de Russen gelegd wat het er ook niet beter op maakt. Er zijn hier heel veel Russen en de lokale bevolking speelt daar handig op in door alle menu's en flyers in het Engels én Russisch te maken, die zien het grote geld ook al komen. Ik kan ze geen ongelijk geven, maar de vraag is of ze er achteraf nog steeds blij mee zullen zijn.
Na een hapje te hebben gegeten (curry Vindaloo, Goan style) besluiten wij toch maar even een kijkje te nemen in Micasa. De muziek klonk aldoor wel erg goed en we willen even met eigen ogen kijken hoe het eraan toe gaat.
De entree is 500Rs (€7,50) maar daarvoor krijg je bonnen die je in kunt wisselen voor drank. Er blijkt slechts een handjevol mensen te zijn en er wordt nauwelijks gedanst. Het ziet er mooi en verzorgd uit, er is rond een klein zwembad een soort dansvloer gecreeerd en er hangt verlichting en een beamer waarmee een VJ beelden vertoont maar de sfeer is ronduit slecht te noemen. We nemen een shotje tequila maar er zit teveel zout rond het glas en op de limoen en dat valt een beetje slecht bij mij... We blijven nog een kwartietje hangen maar besluiten dan te vertrekken. De rest van onze drankbonnen schenkt Barth aan een verdwaalde hippie die ons blij verrast bedankt.
De muziek gaat nog lange tijd door, vrij lang nadat we naar bed zijn gegaan horen we het nog. Niet fijn voor de mensen die hun beach hut daarnaast hebben. Wij zitten gelukkig net ver genoeg weg om er niet echt last van te hebben. En zo komt dag drie tot een einde...
We laten het niet ook deze dag negatief beinvloeden, besluiten we. Dus starten we onze scootertjes en zetten koers richting noorden van de provincie Goa. Het eerste stuk gaat langs het strand en we staan om de haverklap stil om foto's te maken. Bij Mandrem Beach wordt door een aantal mannen gevist met grote netten en we zien een aantal prachtig gemaakte kerststalletjes, compleet met kindeke Jezus, schapen en wijzen. Dat maakt Goa mede zo leuk: het is heel erg India, maar tegelijk ook weer totaal niet!
Na een tijdje gaan we iets meer het binnenland in. We willen eigenlijk naar Arambol Beach maar missen blijkbaar een afslag want na verloop van tijd komen we bij Querim Beach, wat bijna het meest noordelijke puntje van Goa is. Het strand hier blijkt nog vrijwel ongerept. Er staan een paar strandhutjes maar geen hotels en clubs. Zo moet het er tot voor een aantal jaren geleden overal in Goa hebben uitgezien... We eten en drinken er iets en genieten van de rust. Daarna maar weer op het scootertje, op zoek naar de afslag richting Arambol. Halverwege hoor ik Barth roepen "ik denk dat mijn benzine op is" waarna hij abrupt stilstaat. De benzinemeters van onze scooters zijn kapot dus is het slecht te zien wanneer we moeten tanken. Tot onze grote hilariteit staat we vrijwel pal voor een reparatieshopje voor motoren en scooters en daar kunnen we een half litertje benzine krijgen, voldoende tot aan de bezinepomp bij Arambol.
Arambol halen we helaas niet. Mijn darmen spelen op en ik wil zo snel mogelijk terug zijn in het hotel mocht de Grote Ellende beginnen. We zitten een tijdje op ons terras en als ik het idee heb dat het veilig is gaan we tot zonsondergang nog even aan het strand liggen en zwemmen. Bij de buren, Micasa, is inmiddels een feestje met lekkere progressive bezig. De eigenaren en de gasten van Meems die we spreken zijn er niet blij mee. Het hoge aantal decibellen en de muziekstijl jaagt de klanten weg maar ze zijn vooral erg negatief over de eigenaren van Micasa. Er schijnt in vrouwen en extreme harddrugs gehandeld te worden en er zijn de laatste tijd banden met de Russen gelegd wat het er ook niet beter op maakt. Er zijn hier heel veel Russen en de lokale bevolking speelt daar handig op in door alle menu's en flyers in het Engels én Russisch te maken, die zien het grote geld ook al komen. Ik kan ze geen ongelijk geven, maar de vraag is of ze er achteraf nog steeds blij mee zullen zijn.
Na een hapje te hebben gegeten (curry Vindaloo, Goan style) besluiten wij toch maar even een kijkje te nemen in Micasa. De muziek klonk aldoor wel erg goed en we willen even met eigen ogen kijken hoe het eraan toe gaat.
De entree is 500Rs (€7,50) maar daarvoor krijg je bonnen die je in kunt wisselen voor drank. Er blijkt slechts een handjevol mensen te zijn en er wordt nauwelijks gedanst. Het ziet er mooi en verzorgd uit, er is rond een klein zwembad een soort dansvloer gecreeerd en er hangt verlichting en een beamer waarmee een VJ beelden vertoont maar de sfeer is ronduit slecht te noemen. We nemen een shotje tequila maar er zit teveel zout rond het glas en op de limoen en dat valt een beetje slecht bij mij... We blijven nog een kwartietje hangen maar besluiten dan te vertrekken. De rest van onze drankbonnen schenkt Barth aan een verdwaalde hippie die ons blij verrast bedankt.
De muziek gaat nog lange tijd door, vrij lang nadat we naar bed zijn gegaan horen we het nog. Niet fijn voor de mensen die hun beach hut daarnaast hebben. Wij zitten gelukkig net ver genoeg weg om er niet echt last van te hebben. En zo komt dag drie tot een einde...
maandag 26 december 2011
Zondag 25 december 2011 - All I want for Christmas is... onze rugzakken!
Niet zo best geslapen... De muziek van het psy-feestje verderop en het onophoudelijke vuurwerk hebben ons lang wakker gehouden. Om half zeven gaat de wekker. Op eerste kerstdag... Dit zou een relax-vakantie worden...We leren het ook nooit! Maar het is voor een goed doel, we gaan in een kleine boot de zee op om de dolfijnen te zien vissen.
Voor we vertrekken bestellen we nog even een klein ontbijt tot de boot komt. Die arriveert conform Indiase normen keurig op tijd, dus bijna een uur te laat. De bootsman manoevreert het bootje door de golven naar het strand en dan kunnen we instappen. We hadden verwacht dat we de zee op zouden gaan om de dolfijnen te zien maar we blijven parallel aan de kust varen en na een minuut of twintig zien we de eerste vinnen in het water. Daar zijn ze! Het zijn er een stuk of tien en blijkbaar hebben ze al een tijdje gevist want ze zijn naar mijn gevoel een beetje traag en er worden weinig sprongen gemaakt. Toch is het een feest om ze te zien vissen. Als ik later de foto's terugkijk (helaas kan ik ze nu nog niet plaatsen omdat de camera connector voor de iPad in Barth z'n rugzak zit en we de foto's dus niet van de camera naar de iPad kunnen krijgen - het wordt zó tijd voor wifi op fotocamera's! - ) blijken het met hun lange snuiten en vlekken volgens mij spotted dolphins te zijn. Hopelijk zijn we snel in staat om foto's te plaatsen.
We varen terug, drinken wat en dan besluiten we met Qatar Airlines te bellen om te horen of er al iets bekend is over onze bagage. De man met wie Barth spreekt geeft aan dat er nog niets gevonden is, de bagage is zoek. Men heeft geen idee waar ze zijn en waar het misgegaan is en hij zal contact opnemen met de KLM om te horen wat zij weten. Da's een domper. We overleggen even met elkaar en zijn het eens dat we niet op hem gaan wachten maar zelf ook op onderzoek gaan. Allereerst gaan willen we bellen met de KLM maar op de enige plek waar we op Ashwem Beach internationaal kunnen bellen blijken de lijnen plat te liggen. De volgende is 5km verderop. Dus eerst maar een scootertje huren, dat wilden we toch al voor duur van ons verblijf hier doen. Ook dat blijkt nog niet zo gemakkelijk te zijn. Het duurt een uur en een lunch tussendoor voordat we uiteindelijk twee scootertjes hebben kunnen regelen. En als we dan eindelijk on the road zijn blijken ook in de twee volgende dorpjes de telefoonlijnen het niet te doen. Welkom in India... :-)
Als we na lang zoeken een werkende lijn vinden, Barth zich in het piepkleine bloedhete hokje gewurmd heeft en het nummer van de KLM heeft gedraaid krijgen we te horen dat we een ander nummer moeten hebben. Even doorverbinden is er blijkbaar ook niet meer bij. En dan krijgen we eindelijk iemand aan de telefoon die ons vertelt dat de rugzak van Barth onderweg is naar Goa. Zijn rugzak blijkt in München achtergebleven te zijn. Ze heeft geen idee wat er met mijn rugzak gebeurd is, daarvoor moeten we bij Qatar Airways zijn. Iets opgeluchter stappen we weer op de scooter terug naar Ashwem maar echt blij zijn we niet. Mijn medicijnen zitten in mijn rugzak namelijk. Ik had voor één dag in mijn handbagage en ben door de goede reiservaringen tot nu toe achteloos geworden, de rest zit in mijn rugzak. Jeannet heeft direct zaterdag per express medicijnen opgestuurd maar dat duurt ook zeker drie of vier dagen voor het hier is, als dat al zo is, het is wel India...
We kunnen niet meer doen dan dat we gedaan hebben en ik heb van de enorm lieve eigenaresse van Meems Beach Resort Maila zwemspullen te leen gekregen. Barth heeft een zwembroek gekocht dus het wordt hoog tijd voor de eerste duik in de Arabische zee! Volgens Maila werkt die helend en dat klopt helemaal, het water is heerlijk en eigenlijk voor het eerst sinds we hier aangekomen zijn hebben we echt een ontspannen vakantiegevoel. En dat gevoel blijft de rest van de dag en avond wel hangen. We houden een lekkere siësta, gaan eten bij Meems, wisselen wat reiservaringen uit met anderen en kletsen wat met de superaardige jongens die bij Meems werken. Na nog een avondwandelingetje over het strand (we doen zelfs nog een dansje op het strand bij een tentje waar een feestje is) besluiten we de avond te besluiten met massala chai en christmas cookies. Want oh ja, het was vandaag eerste Kerstdag. Zeggen ze...
Voor we vertrekken bestellen we nog even een klein ontbijt tot de boot komt. Die arriveert conform Indiase normen keurig op tijd, dus bijna een uur te laat. De bootsman manoevreert het bootje door de golven naar het strand en dan kunnen we instappen. We hadden verwacht dat we de zee op zouden gaan om de dolfijnen te zien maar we blijven parallel aan de kust varen en na een minuut of twintig zien we de eerste vinnen in het water. Daar zijn ze! Het zijn er een stuk of tien en blijkbaar hebben ze al een tijdje gevist want ze zijn naar mijn gevoel een beetje traag en er worden weinig sprongen gemaakt. Toch is het een feest om ze te zien vissen. Als ik later de foto's terugkijk (helaas kan ik ze nu nog niet plaatsen omdat de camera connector voor de iPad in Barth z'n rugzak zit en we de foto's dus niet van de camera naar de iPad kunnen krijgen - het wordt zó tijd voor wifi op fotocamera's! - ) blijken het met hun lange snuiten en vlekken volgens mij spotted dolphins te zijn. Hopelijk zijn we snel in staat om foto's te plaatsen.
We varen terug, drinken wat en dan besluiten we met Qatar Airlines te bellen om te horen of er al iets bekend is over onze bagage. De man met wie Barth spreekt geeft aan dat er nog niets gevonden is, de bagage is zoek. Men heeft geen idee waar ze zijn en waar het misgegaan is en hij zal contact opnemen met de KLM om te horen wat zij weten. Da's een domper. We overleggen even met elkaar en zijn het eens dat we niet op hem gaan wachten maar zelf ook op onderzoek gaan. Allereerst gaan willen we bellen met de KLM maar op de enige plek waar we op Ashwem Beach internationaal kunnen bellen blijken de lijnen plat te liggen. De volgende is 5km verderop. Dus eerst maar een scootertje huren, dat wilden we toch al voor duur van ons verblijf hier doen. Ook dat blijkt nog niet zo gemakkelijk te zijn. Het duurt een uur en een lunch tussendoor voordat we uiteindelijk twee scootertjes hebben kunnen regelen. En als we dan eindelijk on the road zijn blijken ook in de twee volgende dorpjes de telefoonlijnen het niet te doen. Welkom in India... :-)
Als we na lang zoeken een werkende lijn vinden, Barth zich in het piepkleine bloedhete hokje gewurmd heeft en het nummer van de KLM heeft gedraaid krijgen we te horen dat we een ander nummer moeten hebben. Even doorverbinden is er blijkbaar ook niet meer bij. En dan krijgen we eindelijk iemand aan de telefoon die ons vertelt dat de rugzak van Barth onderweg is naar Goa. Zijn rugzak blijkt in München achtergebleven te zijn. Ze heeft geen idee wat er met mijn rugzak gebeurd is, daarvoor moeten we bij Qatar Airways zijn. Iets opgeluchter stappen we weer op de scooter terug naar Ashwem maar echt blij zijn we niet. Mijn medicijnen zitten in mijn rugzak namelijk. Ik had voor één dag in mijn handbagage en ben door de goede reiservaringen tot nu toe achteloos geworden, de rest zit in mijn rugzak. Jeannet heeft direct zaterdag per express medicijnen opgestuurd maar dat duurt ook zeker drie of vier dagen voor het hier is, als dat al zo is, het is wel India...
We kunnen niet meer doen dan dat we gedaan hebben en ik heb van de enorm lieve eigenaresse van Meems Beach Resort Maila zwemspullen te leen gekregen. Barth heeft een zwembroek gekocht dus het wordt hoog tijd voor de eerste duik in de Arabische zee! Volgens Maila werkt die helend en dat klopt helemaal, het water is heerlijk en eigenlijk voor het eerst sinds we hier aangekomen zijn hebben we echt een ontspannen vakantiegevoel. En dat gevoel blijft de rest van de dag en avond wel hangen. We houden een lekkere siësta, gaan eten bij Meems, wisselen wat reiservaringen uit met anderen en kletsen wat met de superaardige jongens die bij Meems werken. Na nog een avondwandelingetje over het strand (we doen zelfs nog een dansje op het strand bij een tentje waar een feestje is) besluiten we de avond te besluiten met massala chai en christmas cookies. Want oh ja, het was vandaag eerste Kerstdag. Zeggen ze...
zondag 25 december 2011
Zaterdag 24 december 2011 - Doha --> Goa
Volgens de piloot zal de vlucht van Doha naar Goa smooth worden behalve vlak na het opstijgen, dan zullen we wat last van turbulentie hebben. Dat is inderdaad het geval maar een tijdje later wordt het pas écht leuk. De stewardessen zijn net bezig om het eten uit te serveren als we in fikse turbulentie terechtkomen. Eén van de dames kan nog net hollend haar trolley terugrijden maar de anderen kunnen niet anders dan gaan zitten en de trolleys vasthouden. Een aantal vrouwen begint te gillen, kinderen roepen om hun moeder. Na een kwartiertje houdt het op, alles is heel gebleven en we hangen nog in de lucht.
Ietwat vroeger dan gepland landen we op het vliegveld van Goa. Ik ben er blij om, ben wel klaar met het gevlieg. We komen soepel door de douane en dan wordt het spannend: zou onze bagage er zijn? De bagage komt op twee banden tegelijk binnen. En als na een kwartiertje de aanvoer stopt blijkt onze angst waarheid te zijn geworden: onze rugzakken zijn er niet bij. Dat de mijne er niet zou zijn hadden we verwacht, maar dat die van Barth er ook niet is verbaast ons. Hadden we toch zelf iets moeten doen in Doha, heeft de dame in München de bagage verkeerd doorgeboekt? We weten het niet. We schieten iemand van het personeel aan. Zij luistert, nogal ongeinteresseerd, naar ons verhaal en beveelt dan een jongen uit een kaste lager om de bagage die nog op de band ligt te controleren. Da's erg nuttig, we zijn natuurlijk helemaal niet zelf in staat om onze bagage te herkennen. En daar sta je dan. India is echt één van de laatste landen waar je je bagage kwijt wilt raken. Het volgende uur besteden we (of eigenlijk voornamelijk Barth, ik ben in staat om iemand te lynchen dus is het beter voor ieders gezondheid dat hij het woord doet) aan het invullen van een formulier waarvan je van tevoren al weet dat deze ergens op een bureau terechtkomt en niemand er ooit weer naar kijkt....
Na een klein uurtje is alle papierwerk afgerond en kunnen we, nadat vier verschillende mensen nog even een plasje over het formulier hebben gedaan eindelijk weg. Tot onze blijdschap staat er een mannetje met een bordje waarop onze namen staan. Gelukkig, de taxi reservering naar het hotel is in ieder geval wel goed gegaan.
Het is ruim een uur rijden naar Ashwem Beach maar omdat het tegen half vijf 's ochtends is zijn de wegen rustig. Overal hangt kerstversiering in de vorm van kerststerren en lichtslangen en op enkele plekken zelfs een kerstboom.
Tegen half zes komen we aan bij the Meems Beach Resort. Twee medewerkers liggen op matrasjes buiten te slapen. Een van beiden staat op en lacht dat het niet erg is als we ons verontschuldigen voor het feit dat we hem wakker maken. Hij gaat ons voor naar onze kamer. We hebben er weinig oog meer voor maar het is in ieder geval nieuw, schoon en groot. We spoelen ons schoon onder de (koude) douche en duiken in bed.
Tegen enen worden we wakker. Met tegenzin staan we op, douchen en kleden ons aan. Eenmaal buiten zien we voor het eerst onze omgeving maar we hebben er nog wat weinig oog voor. We zijn beiden wat katerig van de reis en de vermissing van onze bagage.
We wandelen naar het hoofdgebouw en ontmoeten daar Rashid en Maila, de eigenaren. Ze zijn met ons begaan en bieden alle hulp aan bij het terugvinden van de rugzakken. We eten wat waarna Barth met Qatar Airlines belt. De man die opneemt blijkt op de hoogte te zijn maar vertelt dat ze niet weten waar rugzakken zijn. En dat is niet wat we wilden horen...
Er vanuit gaande dat we onze rugzakken de volgende dag niet terug zullen krijgen slaan we wat toiletspullen als tandenborstels, tandpasta en shampoo in en kopen wat kleding. 's Avonds gaan we in het restaurant van Meems eten. Rashid, de Kashmiri eigenaar heeft ervoor gezorgd dat er een bijzondere kerst-thali (een blad vol kommetjes met verschillende gerechten, vergelijk het maar met een Indische rijsttafel) is gekookt met in de hoofdrol geit, op zeker acht verschillende manieren klaargemaakt. Het smaakt goed, al is het even wennen om geit te eten.
Na de maaltijd en enkele koppen massala chai (Indiase thee met melk en kardemom) gaan we terug naar de kamer met een leuk uitje in het vooruitzicht: we beginnen 1e kerstdag met een boottochtje, op zoek naar dolfijnen!
Als we in bed liggen barst er verderop een stevig psytrance feest los en er wordt overal onophoudelijk vuurwerk afgestoken. En da's niet bevordelijk voor de nachtrust. Het duurt lang voor we eindelijk in slaap vallen. Het is een vreemde en onverwachte start van onze vakantie...
Ietwat vroeger dan gepland landen we op het vliegveld van Goa. Ik ben er blij om, ben wel klaar met het gevlieg. We komen soepel door de douane en dan wordt het spannend: zou onze bagage er zijn? De bagage komt op twee banden tegelijk binnen. En als na een kwartiertje de aanvoer stopt blijkt onze angst waarheid te zijn geworden: onze rugzakken zijn er niet bij. Dat de mijne er niet zou zijn hadden we verwacht, maar dat die van Barth er ook niet is verbaast ons. Hadden we toch zelf iets moeten doen in Doha, heeft de dame in München de bagage verkeerd doorgeboekt? We weten het niet. We schieten iemand van het personeel aan. Zij luistert, nogal ongeinteresseerd, naar ons verhaal en beveelt dan een jongen uit een kaste lager om de bagage die nog op de band ligt te controleren. Da's erg nuttig, we zijn natuurlijk helemaal niet zelf in staat om onze bagage te herkennen. En daar sta je dan. India is echt één van de laatste landen waar je je bagage kwijt wilt raken. Het volgende uur besteden we (of eigenlijk voornamelijk Barth, ik ben in staat om iemand te lynchen dus is het beter voor ieders gezondheid dat hij het woord doet) aan het invullen van een formulier waarvan je van tevoren al weet dat deze ergens op een bureau terechtkomt en niemand er ooit weer naar kijkt....
Na een klein uurtje is alle papierwerk afgerond en kunnen we, nadat vier verschillende mensen nog even een plasje over het formulier hebben gedaan eindelijk weg. Tot onze blijdschap staat er een mannetje met een bordje waarop onze namen staan. Gelukkig, de taxi reservering naar het hotel is in ieder geval wel goed gegaan.
Het is ruim een uur rijden naar Ashwem Beach maar omdat het tegen half vijf 's ochtends is zijn de wegen rustig. Overal hangt kerstversiering in de vorm van kerststerren en lichtslangen en op enkele plekken zelfs een kerstboom.
Tegen half zes komen we aan bij the Meems Beach Resort. Twee medewerkers liggen op matrasjes buiten te slapen. Een van beiden staat op en lacht dat het niet erg is als we ons verontschuldigen voor het feit dat we hem wakker maken. Hij gaat ons voor naar onze kamer. We hebben er weinig oog meer voor maar het is in ieder geval nieuw, schoon en groot. We spoelen ons schoon onder de (koude) douche en duiken in bed.
Tegen enen worden we wakker. Met tegenzin staan we op, douchen en kleden ons aan. Eenmaal buiten zien we voor het eerst onze omgeving maar we hebben er nog wat weinig oog voor. We zijn beiden wat katerig van de reis en de vermissing van onze bagage.
We wandelen naar het hoofdgebouw en ontmoeten daar Rashid en Maila, de eigenaren. Ze zijn met ons begaan en bieden alle hulp aan bij het terugvinden van de rugzakken. We eten wat waarna Barth met Qatar Airlines belt. De man die opneemt blijkt op de hoogte te zijn maar vertelt dat ze niet weten waar rugzakken zijn. En dat is niet wat we wilden horen...
Er vanuit gaande dat we onze rugzakken de volgende dag niet terug zullen krijgen slaan we wat toiletspullen als tandenborstels, tandpasta en shampoo in en kopen wat kleding. 's Avonds gaan we in het restaurant van Meems eten. Rashid, de Kashmiri eigenaar heeft ervoor gezorgd dat er een bijzondere kerst-thali (een blad vol kommetjes met verschillende gerechten, vergelijk het maar met een Indische rijsttafel) is gekookt met in de hoofdrol geit, op zeker acht verschillende manieren klaargemaakt. Het smaakt goed, al is het even wennen om geit te eten.
Na de maaltijd en enkele koppen massala chai (Indiase thee met melk en kardemom) gaan we terug naar de kamer met een leuk uitje in het vooruitzicht: we beginnen 1e kerstdag met een boottochtje, op zoek naar dolfijnen!
Als we in bed liggen barst er verderop een stevig psytrance feest los en er wordt overal onophoudelijk vuurwerk afgestoken. En da's niet bevordelijk voor de nachtrust. Het duurt lang voor we eindelijk in slaap vallen. Het is een vreemde en onverwachte start van onze vakantie...
Abonneren op:
Posts (Atom)