Het blijft lastig te onthouden dat het december is. Bij het intikken van de maand boven de entries in de posts wil ik aldoor juli intikken :-)
Maar het is wel degelijk bijna Oud en Nieuw en we zitten wel degelijk in Goa in december. En nog steeds zonder bagage. Het dagelijkse ochtend telefoontje levert nog steeds geen nieuwe informatie over mijn rugzak op. Ik besluit ook zelf nog de ingeslapen klinkende Qatar-medewerker ervan te overtuigen dat "I am waiting" mij niet echt vertrouwenswekkend in de oren klinkt en ik echt mijn medicijnen nodig heb maar ik voel het rechtstreeks het andere oor uitgaan. Vanmiddag om half vier mogen we weer bellen. Fijn..
We halen onze zwemspullen, lopen maar weer eens naar het mini-winkeltje waar ze echt álles verkopen en waarvan het vriendelijke meisje ons altijd blij lachend ziet komen en kopen badhanddoeken. Wij alleen zijn al verantwoordelijk voor een dubbele weekomzet volgens mij. De rest van de dag brengen we door aan het strand, heerlijk op de strandstoeltjes in de zon of desgewenst de schaduw van de palmbladeren afdakjes. Ieder half uur komt iemand vragen of wel iets willen eten of drinken dus ook de lunch van humus, baba ganoush, salade en een vegaburger eten we met uitzicht op de af- en aanrollende golven. Het enige harde werken bestaat uit het afwimpelen van de oneindige stroom aan verkopers m/v, die ons fruit, kleding, sieraden, ijs, cd's en weet ik wat nog meer willen verkopen. Dat kan soms wat vermoeiend zijn als je drie keer in vijf minuten dezelfde vragen moet beantwoorden en helemaal als ze bij je gaan zitten maar je moet er ook bewondering voor hebben, wij zouden het gesjouw met die zware stapels kleding op het hete strand geen dag volhouden. Dus blijven we vriendelijk...
Als het telefoontje van half vier wederom geen resultaat oplevert blijven we nog even op het strand en gaan dan terug naar onze kamer. We besluiten de volgende ochtend in ieder geval de rugzak van Barth te halen: twee maal anderhalf uur in de taxi naar het vliegveld en terug plus de tijd die we kwijt gaan zijn aan het door de douane krijgen van de bagage. En dat laatste verbaast ons, want normaliter wordt de bagage wel afgeleverd bij het hotel. Ik heb inmiddels al wat onderzoek gedaan naar het doen van een claim bij Qatar Airways maar dat ziet er ook niet erg bemoedigend uit. Feit is dat nog steeds niemand weet waar mijn rugzak is. En ook TNT-post heeft nog steeds niets van zich laten horen. Tja, dit blijft India.
Na het eten hebben we eindelijk weer internet en krijg ik een berichtje dat TNT de medicijnen niet heeft kunnen versturen per express, dat moet aangetekend en dát kan 5 tot 10 dagen duren. En dan zijn we al weer thuis... Dat doet ons besluiten om morgen eerst de rugzak van Barth te gaan halen en dan in het plaatsje Mapusa hier niet ver vandaan te proberen om vervangende medicijnen te vinden. Ik geef het weinig kans maar wie weet. Het wordt echt 'a holiday with a quest', niks twee weken ontspannen aan het water...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten