De van der Valk keten moet een enorme energie rekening hebben gezien de temperaturen in de kamers. Met de deur naar het balkon wagenwijd open en de verwarming uit was het er nog steeds niet om te harden. Kortom: betrekkelijk slecht geslapen. Het ontbijtbuffet maakte veel goed gelukkig. Het is zo jammer dat je op zeker moment vol zit want dan moet je de heerlijke blueberry muffins en versgebakken broodjes laten staan...
Met de shuttlebus waren we in no time weer op Schiphol en na de gebruikelijke formaliteiten en de nodige drank (1,5L Bacardi en 1L Tequila) ingeslagen te hebben zetten we koers naar gate B34 waar het inchecken al is begonnen. Tot onze verbazing worden we met de bus naar de KLM Cityhopper gebracht. Niet verwacht dat er op zo'n geavanceerd vliegveld nog bussen worden gebruikt.
Alles loopt op rolletjes deze ochtend, we hoeven nergens te wachten. Voor we het weten zitten we boven de wolken. Stap één is begonnen.
Een uurtje later landen we in München, waar het er al net zo grijs en grauw uitziet als in Nederland. We hebben maar een uur om over te stappen en we moeten lopen naar de andere terminal wat zeker twintig minuten duurt. Als we bij de gate aankomen is bijna iedereen al ingestapt. De dame aan de incheckbalie vraagt om onze boarding passen en dan blijkt dat ik de mijne kwijt ben, deze is waarschijnlijk in het vliegtuig blijven liggen. Ik haal alles overhoop maar vind niks. Barth heeft de zijne wel gelukkig. De dame zegt beide nodig te hebben om onze bagage te kunnen doorsturen. Het bevreemdt ons dat je van een stikkertje op een stuk papier afhankelijk bent qua bagage. We wachten tot iedereen is ingecheckt waarna blijkt dat er één bagagestuk over is van de vlucht vanuit Amsterdam. Deze laten we dan maar doorsturen in de hoop dat het goed komt. De dame drukt ons de boardingpassen in de handen terwijl ze iets zegt wat klinkt alsof ze ons in de businessclasss heeft geplaatst, maar dat heb ik vast niet goed gehoord. Maar als we instappen worden we wel degelijk begeleid naar stoelen in de businessclass. Onze host heet Romeo en zo ziet hij er ook uit. We vertellen direct maar dat we nog nooit businessclass gevlogen hebben en vanaf dat moment ontpopt Romeo zich als de perfecte mentor. Hij legt uit hoe alles werkt en we krijgen een champagne/jus mix (pure champagne durfden we niet eens te accepteren) en als Romeo wegloopt glijden we bijna van onze stoelen van het lachen. Wat een grap!
Vanaf dat moment wordt het één groot feest met Kopke colheita tawny port uit 1974 en een fles prachtige bijna zwarte Shiraz wijn 2009 uit Australië.
Het 5-gangen diner bestaat uit een appetizer met zalm en olijf, Arabische mezze (baba ganoush, taboulé en humus), voor mij kip Arab style en voor Barth grote penne met feta en tomaat, mango/vanille ijs met een in chocolade gedoopte aardbei na en als afsluiter een kaasplateau met, vooruit dan, nóg een glas port. En dan ben ik de Godiva bonbons nog vergeten. Ik vind zelf altijd dat ik al heel erg rijk ben maar als je dan zoiets meemaakt voel je je toch heel erg een provinciaaltje hoor! ;-)
En dan is het tijd voor een dutje. We hebben de stoel in slaappositie gezet en een uurtje voor de landing worden we pas weer wakker. Romeo komt ons nog wat extra bonbons brengen. Hij lijkt het leuk te vinden ons te verwennen. De meeste mensen drinken en eten wat maar zijn verder maar weinig dankbaar voor de wijze waarop ze bediend worden. Romeo ziet de lol de lol die wij eraan beleven en hoe geweldig we het vinden om dit eens een keer mee te maken en dat maakt hem ook blij, zegt hij.
Om 19:30 plaatselijke tijd (+2 uur) landen we in Doha. We bedanken Romeo uitgebreid en stappen op onze gemak uit terwijl het gepeupel achter het gordijntje moet wachten tot wij eruit zijn. Hahaha, wat een ervaring!!
Doha airport is een en al bling bling. Er staan een donkergrijze Aston Martin en een witte Lotus die je kunt winnen, overal zijn de duurste sieraden en parfums te koop. Wat opvalt is dat er ook kerstbomen staan, wat bijzonder is voor een Arabisch land! Er komt een winkelbediende naar Barth toe die hem twee megaverpakkingen Toblerone in de hand drukt. Of hij die wil hebben. Tuurlijk! Houdt het dan niet op met de kadootjes??
We lopen al terug naar de gate als Barth zich opeens herinnert dat de KLM-medewerkster in Amsterdam gezegd heeft dat we in Doha zelf onze bagage door moeten voeren. Maar we hebben in de transit geen bagageband gezien. We vragen het na en de vrouw kijkt verbaast. Dat hoeft nooit in Doha, zegt ze. Het zou allemaal goed moeten komen, stelt ze ons gerust. Toch zijn we er niet helemaal gerust op en met onze vingers gekruist stappen we in voor de vlucht van Doha naar Goa in de hoop dat onze rugzakken zich ergens onder ons bevinden....
Geen opmerkingen:
Een reactie posten