Al op tijd zitten we in de taxi naar het Dabolim vliegveld. Hetbis spannend: zouden er één of twee rugzakken staan? De reis duurt beduidend langer dan de heenreis de nacht dat we aankwamen. Vooral in de stadjes is het razend druk op de weg, volgens onze chauffeur omdat er vooral ook veel Indiase toeristen zijn. Veel hebben de dagen na kerst vrij en komen naar Goa.
Als we na een dikke anderhalf rijden uur eindelijk op het vliegveld zijn mogen we niet zomaar het gebouw in. Naar wat ons later uitgelegd wordt is Dabolim ook een marinevliegveld en zijn de veiligheidsmaatregelen daarom goter dan op gewone vliegvelden in India. Die extra maatregelen bestaan eruit dat we eerst een permit bij the Bureau of Civil Aviation Security moeten halen. Dat klinkt stoerder dan het is: bij een loket (een keurig uit het glas, wat versierd is met allerlei kerst- en nieuwjaarsgroeten gesneden rondje met een aantal mannetjes erachter) moet Barth een formulier invullen. Er mag slechts één persoon straks het vliegveld in, waarschijnlijk omdat ze geen zin hebben om twee passen aan te maken. Daarna moet hij voor een ander keurig rondje gaan staan waar een camera achter hangt. Hiermee wordt een foto te gemaakt, vervolgens worden alle gegevens in de computer ingevoerd en uiteindelijk komt er een formulier uit de printer. Dit formulier wordt weer door twee mannen getekend en een derde zet er een stempel op en dan wordt ie op maat geknipt en mooi gelamineerd. Pasnummer 0009252 is een uur geldig. Het heeft een half uur geduurd om hem aan te maken...
We lopen terug naar de ingang en Barth gaat alleen verder richting customs. Na een tijdje zie ik hem achter een mannetje aanlopen naar de andere kant van de aankomsthal. Het lijkt uren te duren voor hij weer naar buiten komt maar dan steekt hij zijn duim omhoog. Mijn rugzak is er ook! De opluchting is groot. De rest van de vakantie kunnen we dus genieten in plaats van allerlei zaken te regelen. Na een minuut of tien zie ik mijn rugzak eindelijk door het scanapparaat aan komen glijden en even later die van Barth. Hij laadt ze op een trolley en loopt dan weer met trolley achter het mannetje aan. Daarna duurt het weer minuten voor hij weer naar buiten komt, nu met twee mannetjes. De rugzakken worden uitgebreid bekeken en dan verdwijnen ze alledrie weer naar binnen. Als Barth eindelijk weer naar buiten komt is het eindelijk zover dat hij de rugzakken mee mag nemen. Het ene mannetje komt met hem mee, het blijkt dat voor elk stuks bagage een apart vermissingsformulier aangemaakt had moeten worden maar dat hebben ze bij aankomt niet gedaan. Er moest daarom eerst van alles worden geverifieerd en ingevuld en nu moet ik zelf nog tekenen voor de ontvangst. Ik bekijk de rugzak nog een keer en zet dan mijn handtekening. Het mannetje groet ons en loopt weg. Eindelijk hebben we onze rugzakken terug!! :-)) Als we in de auto zitten vertelt Barth dat de man van de customs nog even zichzelf verrijkt heeft door hem 'A gift for Christmas' te vragen, weer een mooi staaltje van de Indiase corrputie. Ik had 'm voor z'n bek geslagen maar Barth, wijs als ie is, besloot hem 500 Rs (6 euro) te geven. Ik denk dat dat ook de enige juiste actie was in dit geval, hij moest per slot van rekening nog wel iets van de man. Ach, z'n karma achterhaalt hem wel ;)
Als we na een lange en warme autorit tegen tweeen weer in Meems zijn checken we even de inhoud en stappen dan op de scootertjes. Doel is de wekelijkse Flea Market in Anjuna. Toen we hier vorig jaar juli waren werd de vlooienmarkt niet gehouden omdat het off-season was. Maar nu willen we het graag meemaken. Als we in de buurt van Anjuna komen herkennen we allerlei punten: hier hebben we vorig jaar met Tarah ook rondgetuft. Zo jammer dat ze er nu niet weer bij is :((
We gaan eerst naar de German Bakery om te lunchen. Ook deze was vorig jaar gesloten maar nu is het er druk, sfeervol en gezellig. En dan zetten we koers naar de Flea Market. Wat we daar aantreffen is ongelooflijk. Er staan honderden auto's, scooters en motoren. Zover als we kunnen kijken staan kraampjes. Het is een bonte mengeling van kleding, GBR (goed-bedoelde-rotzooi), cd's en dvd's, ijsverkopers, eettentjes en mensen. Voorsl veel mensen. Heel veel mensen. Uit boxen klinkt Indiase muziek en trance/psytrance. Er lopen hippies, über-hippies, neo-hippies, wannabe-hippies, bustoeristen, verkopers en politie. We hebben nog nooit zoiets gezien. De eerste indruk is overweldigend maar we duiken er in en laten het over ons heenkomen. Foto's kunnen helaas nooit recht doen aan deze georganiseerde chaos, maar onder deze post een kleine impressie.
We lopen er een tijdje rond, kopen een mooie ring voor onze Tarah maar verder niets. Het is tegen sluitingstijd en we besluiten volgende week nog een keer te gaan om te shoppen maar dan vroeger op de dag. Als we terugkomen bij de scooters blijkt er een file te staan op het kleine weggetje dat naar de markt leidt. Ook op de grotere weg staat het helemaal vast. Arme bewoners van Anjuna... Het kost ons wel een half uur om het kleine dorpje uit te komen. We proberen nog even naar de kust te komen maar de chaos wordt steeds groter en we hebben niet veel tijd meer voor de zon ondergaat en daarna wordt het snel donker. En in India wil je niet in het donker de weg op. Naast dat de Indiers rijden als maniakken heb je ook de dronken toeristen op snelle Enfields en scootertjes, vrijwel onzichtbare voetgangers en niet te vergeten de koeien. Het gaat niet lukken, het laatste kwartier moeten we door het donker. Ik ben blij als we zonder kleerscheuren weer in Meems zijn.
We eten in een tentje aan het strand: Barth een lasagne met een Indiase twist en ik Chicken Hariyali Tikka: kipfilet in een zalige marinade van onder andere koriander en munt gebakken in de tandoori oven. Mmmmmm....
De golven ruisen beneden ons, er klinkt heerlijke muziek, het eten is fantastisch, de Kingfisher biertjes zijn koud en de liefde van mijn leven zit naast mij. Wauw...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten